باغ بی برگی

2011-01-17T12:00:00.001+03:30

آذرماه سال 1361

زمستان های آن موقع اراک برف حسابی می بارید ، پشت بام را پارو میکردند و برف ها کوه میشدند توی حیاط ، حیاط مکان مقدس مامان بزرگ بود ، روزی سه بار باید آب و جارویش می کرد ، طاقتش نمیگرفت ، یقه یکی را میگرفت که برف ها را ببرد بریزد توی خیابان ، تا حیاط تمیز نمیشد خیالش راحت نبود ، روزی پنجاه بار از پله ها می رفت بالا و می آمد پایین ، آن موقع هنوز نفس داشت ، هنوز آسم گریبانش را نگرفته بود ، هنوز قلبش بزرگ نشده بود ، هنوز موهای سیاهش را دو رشته باریک میبافت ، شب های عید فتیر می پخت ، بوی فتیر تا یک ماه بعد از عید هنوز توی خانه بود ....

سی و سه سالگی

2010-08-23T09:44:00.003+04:30

مثل خیلی های دیگر سال قبل یکی از بدترین سال های زندگی ام بود ، به زبان نمی آورمش چون مامان بزرگ میگوید نگو مادر ، خدا قهرش میاد ، اما میتوانم بنویسم حتی اگر خدا بیاید بزند پس کله ام .

خداحافظ سی و سه

سلام سی و چهار

این شهر خواب ندارد

2010-08-17T10:27:00.002+04:30

میخواهم بخوابم ، یعنی میخواستم بخوابم ، دراز کشیده بودم توی تخت و فیلم میدیدم و پلک هایم را یک جور ملویی باز نگه داشته بودم ، ا یرِن نشسته بود پایین تخت و ریز ریز با تلفن حرف میزد ، آنقدر ریز که اگر همه این هیکل هم گوش بود باز تشخیص مکالمه امکان نداشت ، تلفنش که تمام شد آه کشید ، یک آهی که یعنی هی زندگی ... از همان آه هایی که خودم عصرهای پنج شنبه و جمعه میکشم که یعنی هی زندگیییی تو روحت ... گفتم میخوای بریم بیرون ؟ یک ضرب المثلی هست که میگوید لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود.
از نیمه شب گذشته ، الان باید تک و توک ماشین در خیابان باشد ، دور دور بازی را از اندرز گو شروع کردیم ، ترافیک است، خیابان را بسیجی ها بسته اند ، اسلحه به دست ، یکی یکی ماشین ها را رد می کنند و مدل بالاها را نگه می دارند ، پراید تیره ایران 47 جلب توجه نمیکند ، حتی اگر ایرِن نشسته باشد بغل دست آدم با کوهی از مو روی سرش و رژ لب براقی که از سه کیلومتر هم فلش میزند که مرا ببینید مرا ببینید ، قبل از چهارراه فرما نیه دور میزنم و برمیگردم ، میپرسد که یک دور دیگه بزنیم؟

یک دور دیگر زدن یعنی یک بار دیگر از جلوی این آشغال ها رد شدن ، باز این دهان بیموقع باز میشود و میگویم میخوای بریم ولیعصر؟
ساعت از 1 صبح گذشته ، نیم ساعت است در ترافیک ولیعصر گیرافتاده ایم ، هر 58 ثانیه یک بار خمیازه میکشم و سرنشین های ماشین های کناری تا ته حلقم را میبینند . خیابان ولیعصر مثل یک ویترین بزرگ است مردم خودشان و ماشین هایشان را نمایش می دهند ، از کنار هم در ترافیک رد میشوند و با نگاهشان زندگی آدمها را اسکن میکنند ، هیچ کس به پراید ایران 47 نگاه نمیکند ، من یک کارمند زپرتی شهرستانی هستم با یک پراید قسطی و چشم هایی که به زور باز نگه داشته ام و نگاهی که به ساعت است ...هر دقیقه ای که میگذرد یعنی یک دقیقه خواب کمتر ...

برای همه آنهایی که رفتند و برنگشتند

2010-08-02T10:13:00.002+04:30

عمه بهمن 76 رفت

دو روز پیش از سفر آمد ارا ک برای خداحافظی ، همه فکر میکردند میرود و برمیگردد ، خودش میگفت بمیرم هم برنمیگردم ، حتی امروز انقدر تصویر لحظه ای که رفت واضح و روشن در ذهنم است که انگار همین دیروز بود ، آقاجون نشسته بود سر جای همیشگی اش ، عمه گفت آقاجون خدافظ ، آقاجون گفت به سلامت ، حتی سربلند نکرد رفتن دخترش را ببیند ... عمه بغض اش را خورد و رفت و دیگر برنگشت
اسفند سال بعدش عمو ازدواج کرد ...
عمه نبود ...
سه سال بعد کیا نا به دنیا آمد ...
عمه نبود ...
نی ما ازدواج کرد...
عمه نبود ...
مادر بزرگ ام مُرد ...
عمه نبود ...
پدرم سکته کرد ...
عمه نبود ...
عمو کوچیکه ازدواج کرد...
عمه نبود ...
احسا ن ازدواج کرد...
عمه نبود
آقا جون مُرد ...
عمه نبود ...

امشب نی ما و زنش میروند ...

2010-04-06T12:29:00.000+04:30

مامان گفت این پارک همیشه زنده است ، گفتم داریم خلاف جهت حرکت میکنیم ، دور زدیم ، دختری با قدمهای دو آهسته از کنارمان رد شد ، گفتم خوش به حالش ... مامان گفت تو رو خدا حالا که هوا خوب شده از سر کار میای یک ساعت بیا راه برو ... گفتم تنهایی؟ گفت تو که از تنهایی بدت میاد چرا ازدواج نمیکنی؟ عطسه کردم ، مامان گفت صبر اومد ... گفتم مال این گرد گلِ تو هواست ، نوک دماغم را خاراندم ، گفتم چه رطوبتی ... مامان گفت انگار شمال باشه ، گفتم هوا دَم داره ... کشیدم کنار پسری با اسکیت رد شد ، مامان گفت خوش به حالش ، گفتم دوست دارین یاد بگیرین؟ گفت با این سن و سال؟ گفتم چند دور شد؟ گفت خسته شدی؟ گفتم دلم میخواد برم خونه ، مامان گفت وای لپاشو ... گفتم نگاه نکن مردم دوست ندارن ، مامان گفت : وا! گفتم بعد بچه شون اسهال میشه میگن چشم خورد ، مامان گفت ماشالله ... یک اسفند براش دود کنین ، زن خندید ، گفتم چه خبره اون طرف؟ رفتیم زیر آلاچیق ، مردم دور نشسته بودن روی نیمکت های چوبی ، پسری گیتار گرفته بود دستش و میخواند ، با خودم گفتم اگر یک روز بری سفر رو نخون ، مامان گفت چیه مگه ؟ گفتم غمگینه ، پسر خوند زن زیبا بود در این زمونه بلا ، خونه ای بی بلا هرگز نمونه ای خدا ... مامان گفت آخی ویگن ، گفتم کی مُرد ؟ مامان گفت دو سه سال شده نه؟ گفتم کاش از ابی بخونه ، مامان گفت نیما اینا کی میرن؟ گفتم خرداد مصاحبه دارن ، گفت تو نمیخوای بری آخر ؟ جیب راستم را نشان دادم گفتم ویزا تو جیبمه ؟ مامان گفت تو بخواه بیوفت دنبالش اونم میاد تو جیبت ، شونه هامو انداختم بالا ، یکی داد زد ای ایران ، مردم پا شدن ایستادن ، ایستادیم ، ای ایران ای مرز پر گهر .. ای خاکت سرچشمه هنر ... دور از تو اندیشه بدان ... پاینده مانی و جاودان
مامان گفت دیوونه چرا گریه میکنی ؟ نوک دماغمو خاروندم گفتم مال این گردِ گُلِ توی هواست ...

2010-03-17T14:21:00.000+03:30

برای تعطیلات فعلا هیچ برنامه ای نداریم ، عمو اصرار دارد بریم کرمانشاه و اطرافش ، جا هم گرفته ، من و مامان از سربند شوهرخاله کرمانشاهی که 12 سال پیش آن افتضاح را در فامیل بار آورد دل خوشی نداریم که برویم ، اسم کرمانشاه که می آید کابوس آن شش ماه یادم می افتد ...
خاله کوچیکه مثل سال قبل اصرار دارد همه جمع شویم شمال ، خسته تر از آن هستم که شلوغی و آدمهایی که حرف مشترک نداریم و چشم ابروی خواهر شوهرش و فیس و افاده مادرشوهرش را تحمل کنم ...
ترجیح ام ماندن در خانه است ... آرامش عیدهای تهران را هنوز تجربه نکرده ام ...
به رسم آخرهای هر سال این دو هفته آخر افسردگی کارهای نکرده ، قول و قرارهای گذاشته شده ای که عمل نکردم ، تغییراتی که باید انجام میشد و نشد و تلاشی هم برای انجامش نکردم و ... گریبانم را گرفته بود و هنوز هم ول نکرده ...
بعد فقط میماند اینکه که عجب سال سختی بود

2010-02-17T14:38:00.001+03:30

باز هم از گودرم

آقای مدیر ساعت 4 بعد از ظهر روز پنج شنبه هراسان زنگ زد و خبر داد سقف شرکت ریخته پایین ، خودش کرج بود ،آقای ک همکارمان را خبر کرده بود برود ببینید چه خبر است ، من آن موقع تازه از ترافیک مدرس و صدر بعد از هزار بار کلاژ و ترمز رسیده بودم خانه و هنوز پشت زانوی چپ ام درد می کرد، آقای مدیر هول کرده بود ، آقای مدیر موتور بلیزری را که 35 سال پیش خریده هنوز توی انباری خانه اش نگه میدارد شاید روزی به درد بخورد،میدانستم الان از شنیدن خراب شدن سقف چه حالی دارد ، گفتم میخواین من برم شرکت ؟ انتظار داشتم بگوید نه نرین ، دیگه آقای ک رفته ، تو این ترافیک شما نرین ، نگفت .. گفت آره برین ... گفتم لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود ، دراز کشیدم روی تخت ، با خودم گفتم فکر کن الان در ترافیک صدر هستی ، به باران و ترافیک و آقای مدیر و سقف ریخته فکر میکردم ، خوابم برد ، نیم ساعت بعد با صدای تلفن از جا پریدم ، آقای مدیر پرسید کجایین؟ آن موقع روی پتوی نرم تخت که بوی تو را میدهد دراز کشیده بودم...گفتم تو ترافیک صدر ، گفت وای وای خیلی شلوغه ، گفتم پلیس ... قطع کرد ... نیم ساعت بعد روی شانه چپ خوابیده بودم و هنوز بوی تو توی بینی ام بود ، زنگ زد ، کجایین ؟ گفتم : ترافیک مدرس ، گفت به نظرم شما دیگه برگردین خونه ، گفتم نه .. میرم ، گفت نه برگردین ، گفتم نه دیگه نزدیکم ، میرم ، گفت نه مرسی ...خیلی اذیت شدین ، ببخشید ، دیگه کاری از دست شما هم برنمیاد ، گفتم باشه ،
از دنده چپ غلت زدم به دنده راست و برگشتم خانه ....

2010-01-14T10:18:00.000+03:30

از گودرم

خودش را پشت سر مامانش قایم کرده بود، آمده بودند خانه را ببینند، گفتم : بفرماین راحت باشین ، اینجا دو تا اتاق خواب داره ، اینجا سرویس حمام و فرنگی ، اینجا تراس هم داره ، زن پرسید میشه ببینم ؟ پرده را کنار زد ، هنوز چسبیده بود به مادرش ، سرم را خم کردم و گفتم پیشت ... چشم هایش خندید و دوید رفت پشت سر پدرش ، سرم را از پشت سرش خم کردم و گفتم آه پیدات کردم ...

خندید و از اتاق زد بیرون ، توی پذیرایی بزرگ و خالی دست هایش را گرفت بالا و دور خودش میچرخید ، زن پرسید دو تا خواب داره؟ گفتم سرت گیج میره ها؟ ایستاد و یک کمی تلوتلو خورد و دوباره چشم هایش خندید ، گفتم نه اون یکی اتاقش اون طرفه ، سرویس ایرانی هم کنارشه ، گفتم : میای بغلم ؟ ... گفتم : تو دختری یا پسری ؟ دختری ؟ سرش را به بالا تکان داد که نه .. گفتم پسری ... سرش را به بالا تکان داد که نه ... گفتم : نه دختری نه پسری؟ باز چشم هایش خندید .. زن پرسید نورش خوبه؟ ...گفتم از دو طرف نور داره ، اتاق خوابها آفتابگیرن ، باز داشت دور خودش می چرخید ، گفتم وایسا ، گرفتمت ... بغل اش کردم و گفتم تو کدوم اتاق رو میخوای؟ با انگشت به آشپزخانه اشاره کرد و گفت این .. گفتم نه این آشپرخونه است ... باز چشم هایش خندید ، یک دور چرخیدم دور خودم و گفتم حالا بگو کدوم اتاقو میخوای؟ با انگشت اشاره کرد و گفت این ... گفت : ای اقاتی نی دالی .... گفتم چی؟ زن گفت میگه اون اتاقی که نور داره ... گفتم اتاقت میخوای چه رنگی باشه؟ گفت ایمونی ... گفتم چی؟ زن گفت میگه لیمویی ... گفت اُقاتی ایمونی قان قان دالی ... زن گفت میگه تو اتاق لیمویی ماشین داره ... نوک بینی ام را چسباندم به بینی اش ، خندید ، چال افتاد روی لپ چپ اش ، گفتم نگفتی پسری یا دختری ؟ گفت : او پارته هاپو ایدم .. زن گفت میگه تو پارک هاپو دیده ... گفت : تاب بادی ایدیم اوخ ، زن گفت میگه از تاب افتادم اوخ شدم ... خودش را تکان داد که یعنی بگذارم پایین ، برایم بوس فرستاد و رفت ...

کاش یکی بود حرف های من را ترجمه میکرد ... میگفتم چه هوای مزخرفی، میگفت میگه دلم برات تنگ شده .... میگفتم حوصله ندارم ، میگفت میگه دلم بغلتو میخواد ... میگفتم چه خبر؟ میگفت میگه نمیخوای منو ببینی؟

2010-01-13T15:04:00.000+03:30

تست

2010-01-03T11:05:00.002+03:30

درست که اینجا کج دار مریز مینویسم ولی کامنتهایم را دوست دارم ، هالوسکن این طور که شنیده ام بابت این کامنت دونی ذغالی اش سالی 10 دلار طلب میکند ... ولی هر چی گشتم جایی اخطاری هشداری ایمیلی چیزی پیدا نکردم ... یاری کننده ای هست آیا؟

2009-11-10T09:26:00.000+03:30

تاکسی که راه افتاد راننده رادیو را روشن کرد ، خانمی با هیجان گفت صبح شده دوستان ، چه صبحی ،به به ، چه هوایی ، اخمهاتون رو باز کنین ، بخندین ، زندگی زیباست ، بعد یک خانم دیگر گفت هوا امروز فلان است و فردا بیسار ، چند درجه میرود بالا و چند درجه می آید پایین و گاهی بارانی گاهی ابری ، بعد آقایی گفت که از این مسیر نروید که ترافیک سنگین دارد ، رانندگان عزیز از یک مسیر دیگه بروید که ترافیک روان دارد ... بعد نوبت رسید به اخبار ، آقایی چند تایی خبر گفت تا رسید به سفر ا.ن به ترکیه و به به و چه چه که چه دستاوردهای خوبی این سفر داشته ، بعد صدای ا.ن پخش شد ، با همان لحن شل و وارفته و مضحکی که همیشه دارد ، همان که آدم تصورش میکند که یله داده روی پای راست و خلال دندان لای لبهایش است و یک لبخند کج مزخرفی هم دارد و انگار دارد شو تلویزیونی اجرا میکند ...

این اجلاس ها خیلی خوبه که باشه ، کمک میکنه به رشد و ترقی کشورهای اسلامی ...من زیر لب گفتم کثافت ، پسر بغل دستی آرام زمزمه کرد بیشرفِ بی پدر مادر .. پسرِ صندلی جلو گفت آقا خاموشش کن اعصاب نداریم ، راننده یک دویست تومانی گذاشت روی داشبورد و گفت یادم باشه صدقه بدم ، روزی که با شنیدن صدای این آشغال شروع بشه خدا به خیر کنه...

2009-11-08T09:55:00.003+03:30

مامان بعد از دیدن فیلم هایی که نشان میداد چه طور مردم را میزدند تازه فهمیده بچه اش چه غلطی کرده ،

رسیده ام خانه ، توی آشپزخانه مشغول است و هی با خودش حرف میزند ..نمیگی بچه بزنن تو سرت من چی کار کنم ... نمیگی بگیرن ببرنت من کجا بیام دنبالت؟ به این قلب مریض پدرت رحم کن ...

میفهمم که هوا پس است ، یک سلام میگویم و یواشی از کنار در خودم را میکشانم توی اتاق ، بلوزم را در آورده ام که بیهوا در را باز میکند و نیمه لخت دستگیرم میکند .

رکسی به خدا به جون پدرت اگر یک بار دیگه تو این برنامه ها بری ...چند ثانیه مکث میکند تهدید موثری پیدا کند ...

خودم کمکش میکنم ، از ارث محرومم میکنی ؟

قاشق چوبی توی دستش را که بوی گوشت تفت داده شده با پیاز داغ میدهد جلوی دماغم تکان میدهد، شوخی نمیکنم باهات ... بعد میرود بیرون دست به دامن آقای پدر ، که نشسته روی مبل و طبق معمول پشت روزنامه ی باز گم شده، بشود.

ممد یک چیزی بهش بگو ، آقای پدر روزنامه را میبندد ، تا میکند و میگذارد داخل سطل چوبی کنار دستش ، خانم انقدر حرص نخور ، خودم باهاش صحبت میکنم .

مامان که برمیگردد آشپزخانه آقای پدر سرک میکشد ببیند حواسش به این ور هست یا نه بعد یواشی میگوید بچه مگه بیکاری میای جار جار میکنی که من رفتم راه پیمایی کتک خوردم ، میخوای بری یواشی برو بیا که مامانت نفهمه ...

2009-11-03T12:32:00.001+03:30

خاله ام قسمت بعدی سریال جومونگ با عنوان امپراطوری بادها را خریده ، خودش دیده بعد داده دست خاله کوچیکه ، بعد زن دایی بزرگه دیده حالا دست به دست گشته رسیده به مامان و آقای پدرِ من ، هر وقت کلید میاندازم به در و میروم داخل خونه صدای تلویزیون را میشنوم که

اودی آها گی سادو کامو... آی هی سی جا تی رومی کاماها ساگا ...سان تی اوسان اوزوکودا آ

2009-10-28T12:53:00.001+03:30

دیشب آمدند ، این بار با دو تا خانم و آقای مسن ، مرد با صدای ریز و گرفته اش عذرخواهی کرد که دوباره مزاحم شده اند ، گفتم مزاحمتی نیست ، به دختر لبخند زدم، لبهای باریک اش کمی به اطراف کشیده شد یعنی که لبخند زد...
زن مسن اول رفت توی اتاق خواب ، زن مسن دوم رفت آشپزخانه ، از آنجا که ایستاده بودم دیدم تک تک کابینت ها را باز کرد و سر کشید ، پشت یخچال را چک کرد ، از پنجره خم شد و حیاط خلوت را نگاه کرد ، انگار که دنبال کسی بگردد... دست آخر لب هایش را کمی به سمت راست کج کرد و گفت خیلی کوچیکه ...
زن مسن اول از اتاق بیرون آمد و گفت کافیه ، مگه چه قدر اثاث دارن
زن مسن دوم حمام و دستشویی را چک کرد ، از روی کارتن ها رد شد و تا ته پذیرایی رفت ، ایستاد ، به دیوار ها نگاه کرد و گفت باید رنگ بشه ... زن مسن اول کف دست اش را کشید به دیوار و گفت احتیاج نیست ، تمیزه ...
زن مسن دوم به ترک گوشه دیوار اشاره کرد و گفت نه این خیلی زشته ... نگاهی به من انداخت انگار که مقصر باشم.
هیچ وقت فکر نکردم که این ترک زشت است . بیشتر ترسناک به نظر میرسید هر بار که فکر میکردم این خونه با کوچکترین لرزش از اینجا میریزد پایین.
گفتم من اومدم بود ، از سربند زلزله تهران این طوری شده ، زن مسن دوم با تاکید بیشتر گفت باید رنگ بشه ، تازه عروس میخواد بیاد بشینه ....
نگاهم رفت سمت مرد و دختر که حالا دست های همدیگر را گرفته بودند ، خواستم بگم اینجا تنها بودم ، دور و برم شلوغ بود ، گریه کردم ، خندیدم ، سفر رفتم ... خواستم بگم اینجا برای من خونه خوبی بود ...
گفتم : به سلامتی .. تبریک میگم

2009-10-27T10:25:00.000+03:30

عصری آمدند خانه را دیدند ، مرد در حدود 40 سال ، قد متوسط با کت و شلوار قهوه ای تمام مدت دست ها را به هم گره زده جلوی در ایستاد ، زن لاغر اندام و ریز نقش ، رنگ و روی پریده ، با مقنعه و مانتو شلوار مشکی و یک شاخه رز قرمز در دست تمام خانه را با دقت گشت ، پرسید چند متره؟
63 متر
تراس داره ؟ با دست اشاره کردم به در تراس ، تخت را دور زد پرده را کنار زد و نگاهی به تراس که به زحمت نیم متر در یک متر فضا دارد انداخت .
قبل از رفتن به درِ خانه ی بغلی اشاره کرد و گفت اینجا کی میشینه؟
گفتم که بیشتر مواقع خالی است و ساکنین اش مشهد زندگی میکنند ، پرسید آپارتمان خلوت و ساکتیه ؟
بعد من تمام دو سه روز گذشته را به جوابی که باید به این سوال بدهم فکر کرده بودم. باید بگویم که این بالایی دیوانه است و نصف شب اثاث خانه را میریزد به هم و صدای هوارشان تا صبح نمیگذارد بخوابید ... یا سکوت کنم و پولم را بگیرم و 5 سال زندگی را بگذارم اینجا و بروم و پشت سرم را هم نگاه نکنم ؟
چند ثانیه مکث کردم و گفتم بله آپارتمان ساکتیه ...

امروز صبح آقاهه زنگ زد و گفت میتونیم عصری با خانواده هامون بیایم خونه رو ببینیم ؟

2009-10-18T11:48:00.001+03:30

شرکت ما دو جای پارک دارد که یکی را آقای مدیر استفاده میکند دیگری را آقای ک که هم از همه مسنتر است و حق آب و گل دارد اینجا، پارکینگ ساختمان سه طبقه و بزرگ است و خیلی جای خالی دارد ، نگهبانی دستور دارد مانع از ورود ماشین های غریبه به پارکینگ شود ، اما همه میدانند که جاهای خالی را در ازای روزی دو سه هزار تومان به غریبه ها اجاره می دهند ، من شاید دو سه ماهی یک بار یک روز ماشین می آورم و همیشه آقای نگهبان غر میزند ،
این چند روز از سر کار میروم دنبال خانه یا گاهی باید آقای پدر را ببرم دکتر یا همه اش باید بین خانه خودم و خانه برادرم و بنگاهی ها در رفت و آمد باشم ماشین بیاورم راحت ترم ، نگهبان دیروزی حرفی نزد ، نگهبان امروز گفت جای خالی نداریم ، جر و بحث نکردم ، رفتم سرجای آقای مدیر پارک کردم آمدم بالا ، از در شرکت وارد نشده به آقای ک گفتم زن نیستم امروز نرم پیش مدیر ساختمان و جریانِ این اجاره دادن های غیر قانونی این نگهبان ها را پیگیری نکنم ...
یک ساعت بعد نگهبانی زنگ زد که بیاین ماشین را جابجا کنین و بزارین یک جای دیگر ، پایین که رفتم نگهبان گفت که هر روز خواستین ماشین بیارین مشکلی نیست ... بعد من با چشم های چهار تا شده از تعجب برگشتم بالا و به آقای ک گفتم جریان چیه ؟ چرا یهو رفتارش عوض شد؟
آقای ک گفت: آخه من رفتم پایین بهش گفتم این خانم هر وقت اومد بزار یک جا ماشینشو بزاره ، این جوون ها که دیدی اعصاب ندارن کله شون هم کار نمیکنه میره پیش مدیر ساختمون شکایتت رو میکنه ها ...

2009-09-26T12:50:00.002+03:30

زنگ میزنم و در را برایم باز میکند ، اول سالن است که دورتادورش را صندلی چیده اند با یک میز ناهارخوری بزرگ ، یک گوشه اش هم نیمکت گذاشته اند و پشتی و مخده با سماور و فنجان که اگر کسی خواست خودش چای بریزد که بعید میدانم این دست های لرزان قدرت نگه داشتن استکان چای را داشته باشند ، دست چپ که بپیچم یک هال کوچک که میز پرسنل شیفت آنجا ست ، دورتادورش چند تا اتاق که داخل هرکدام دو سه تا تخت است و روی هر تخت یک پیرمرد.
گاهی عصرها میروم دیدن پدربزگ ام.

2009-09-10T10:40:00.000+04:30

دنبال خونه میگردم ، با بودجه ای در حدود 20 میلیون رهن و تا 300 تومن کرایه هنوز موردی پیدا نکرده ام که مناسب باشد ، خیابان دبستان، حول و حوش میدان کتابی و جلفا بیشتر مد نظرم است. مورد های رهن و اجاره رقمی بالای 500 تومن برای اجاره میخواهند و بین 15 تا 20 تومن هم رهن ، دیروز هم یکی در دیباجی جنوبی دیدم که از برِ خیابان اصلی دیباجی نزدیک 30 دقیقه پیاده روی در کوچه پسکوچه داشت تا به خانه برسم که درست برِ اتوبان صدر بود ، به آقای بنگاهی گفتم اگر میگفتین برِ صدر بهتر نبود از دیباجی؟

سر و کله زدن با این مشاور املاک جماعت هم حوصله ای میخواهد که من ندارم ...

2009-09-06T10:37:00.000+04:30

مامان هر روز میرود دیدن پدربزرگ ام ، پیاده از خانه راه میوفتد میرود تجریش ، بعد شریعتی را میرود پایین تا سر دولت ، مثل اینکه آدم لقمه را بگیرد دست راستش ، بعد از زیر پای چپ رد کند و از پشت سر بگذارد دهنش

2009-09-03T11:18:00.001+04:30

داریم میریم دکتر ، از کوچه پایین خونه میخوام بپیچم توی خیابون اصلی ، یک پراید سر کوچه ایستاده و دو تا دختر کم سن و سال با موهای زرد که سی سانت بالاتر از سطح سرشان بسته شده و بقیه اش هم عین چوب جارو ریخته دور و بر صورتشان ، با پوستی که معلوم نیست از یک تپه کرم پودر مالیده شده انقدر سیاه شده یا از سولاریوم ، با دماغ های عمل کرده سر بالا داخل ماشین نشسته اند ، یک پرادو هم کنار پراید ایستاده طوریکه همان یک ذره راهی را که امکان داشت رد شد سد کرده ، دارن لاس میزنن ، پسر دستش را از پنجره اورده بیرون و گذاشته رو دست دخترِ ، دخترها غش کردن از خنده ، یکیشون سرشو تکون میده انگار که داره میگه نه ، اون یکی داره عشوه میاد ، بحث سر رد و بدل شدن شماره تلفن ِ انگار، سه دقیقه منتظر ایستادم ، چراغ میزنم ، توجه نمیکنن ، بوق میزنم ، اصلا برنمیگردند نگاه کنن ، آقای پدر خونسرد نشسته و هیچی نمیگوید، دست من بود با قفل فرمون می افتادم به جانشان ، با کلی عقب جلو رفتن به زور می اندازم توی خیابان اصلی و از پنجره باز داد میزنم خیلی خریننننننن
بقیه مسیر آقای پدر نصیحت میکنن که اصلا خوب نیست انقدر زود عصبانی میشی و آخه نمیگی تو بهشون میگی خرین اگر پسره هم میگفت خودت خری ، بعد یکی تو می گفتی یکی اون میگفت چی میشد ...
میگم بهتر! میرفتم پایین میزدمش ،

بعد تا برسیم دکتر آقای پدر دیگه هیچی نمیگه ...

2009-09-01T10:05:00.003+04:30

آقای مدیر با درخواست خرید صندلی جدید موافقت نکرد ، آن طرف میز ایستاد و گفت صندلی شما که نوئه! گفتم 7 روز دیگر درست 5 سال میشود که من اینجا کار میکنم و دو سال قبلترش شما این دفتر را تاسیس کردین پس عمر این صندلی تقریبا به نوح میرسد ، خندید و گفت مشکلش چیه؟ گفتم غیژ غیژ میکنه ، گفتم سمفونی 7 بتهوون رو هر روز اجرا میکنه ، نشست روی صندلی و هر چی چرخید و عقب و جلو رفت به قول آن آقاهه در نوارِ خروس زری پیرهن پری صدا از سنگ و علف درآمد از صندلی در نیامد ... رفت و آمد و یک روغن دان گذاشت روی میز و گفت روغن بزنین خوب میشه ... عصبانی شدم ، بعد از این 5 سال قلقم دستش آمده ، میداند وقتی عصبانی میشوم حرف نمیزنم و اگر هم حرف بزنم یا حرف بزند توی چشمهایش را نگاه نمیکنم ... وقتی که رفت با خودم گفتم حالا که از صندلی نو خبری نیست از کار هم امروز خبری نیست ، مجله پیک تهرا ن را باز کردم و میان تعداد زیادی آگهی سالن های زیبایی و دکترهای جراح لثه و رستوران های مختلف چشمم افتاد به این آگهی

به عکس زیر دقت کنید ، اگر میخواهید قوس کمری شبیه به جناب ببر در کار تون دهکده حیوا نات ، پهنای بازویی شبیه به آرنولد وقتی که جوان بود ، باسنی شبیه به آنچه جنیفر لو پز بیمه کرده داشته باشید با این آقا تماس بگیرید ...

2009-08-30T09:58:00.001+04:30

مامان رفته ا راک ، کلی سفارش شنیده ام که آقای پدر را شب تنها نگذارم ، قصدش را هم نداشتم ، بعد از کار میروم خانه خودم و جل و پلاسم را جمع میکنم و میروم آن یکی خانه ، آقای پدر و آقای برادر نشسته اند پای تلویزیون ، کیف ام را همان دم در می اندازم گوشه دیوار، امروز مامانی در کار نیست که بگوید این همه پوست میوه و تخمه چرا روی میز ریخته یا بگوید این همه ظرف کثیف توی سینک چی کار میکنه ؟ امروز خانه در دستِ مردان است .
مرغ ها را می گذارم تا یخشان آب شود ، قارچ ها را می ریزم توی ظرف و شیر آب را باز می کنم ، آب با شدت شتک میزند به همه جا ، مامانی در کار نیست که بگوید یک جور ظرف بشور که همه جا رو آب نگیره ، خورشت کاری می پزم برای شام آقای برادر ، ته تالی* برای ناهار فردای آقای پدر ، بعد هوس حلیم می کنند و یکی میرود یک ظرف گنده حلیم می خرد و همه غذاهایی که پخته ام می ماند روی دستم ، ساعت نزدیک های 9 فارغ از آشپزخانه مینشینم روی مبل ، از لحظه ای که رسیده ام آقای پدر به تناوب از وی او ای به بی بی سی فارسی پریده و سرم پر است از ا.ن ، مو سوی ، اصلا ح طلبان و جنبش سبز و ... میگم میشه حالا دیگه من یک فیلم واسه خودم ببینم ، آقای پدر کنترل را میدهد دستم و می گوید بفرما ، بعد نگاهی به فیلم توی دستم می اندازد و میگوید اون سریال در پیتیِ که نیست ؟ اشاره اش به دسپرت هاوس وایوز است که من و مامان پایه اش هستیم ، با هیجان میگم نه آیس ایج سه ، میگه کارتون می خوای ببینی ؟ لحن اش در مایه های پدری است که از دختر 32 ساله اش مایوس شده ، بعد پشت روزنامه گم می شود ، دی وی دی را می گذارم توی دستگاه و هنوز سه دقیقه از شروع فیلم نگذشته که آقای برادر با سه گام بلند فاصله اتاق خواب تا تلویزیون را می پیماید و با هیجان دار ترین لحن ممکن میگوید بزن کانال سه بزن کا نال سه ، با تصور اینکه همین الان کا نال سه در حال پخش خبری است مثلا مبنی بر ا بطال ا نتخابات یا برکناری ا.ن کا نال سه را میگیرم و آه از نهادم بر می آید ، مسابقه فوتبال آر سنال و منچستر یو نایتد ، تلویزیون را واگذار میکنم و از آنجایی که هیچ کاری برای انجام دادن ندارم روی تخت ولو میشوم و نود دقیقه بعد را صدای فریاد ها و گاهی تقریبا نعره های آقای برادر و افسوس های آقای پدر برای از دست دادن فرصت های گل میان خواب و بیداری سر میکنم ...
مامان تو رو خدا زودتر برگرد ...

* ته تالی هم مدل ا راکی ِ کباب تابه ای است ....

2009-08-26T12:50:00.002+04:30

آقای مدیر خجالت میکشه که در این سن و سال بینی اش را عمل کرده ، هر روز یک ساعت در مورد اینکه کلاس سوم ابتدایی بوده توی مدرسه وقتی که سرش را روی شیر آب خم کرده یکی با کیف زده توی سرش و بینی اش خورده به شیر آب و شکسته و آن موقع پدرش توجه نکرده و ... حرف میزنه...

همیشه هم آخر صحبتش میگه : نمیدونین این همه سال چه انحرافی داشتم ...

2009-08-24T12:14:00.000+04:30

خیلی وقته نرفتم ببینمش، یعنی از اون روزی که شنیدم رفته بوده زیر میز و بیرون نمیومده دیگه نخواستم برم ببینمش، گفتم بزار همون آقاجونی باشه که از مغازه نرسیده دست و صورتشو میشُست میشِست پای سفره به زنش می گفت باز آبگوشت بی گوشت پختی؟ همون که اگر سه روز باهاش تو یک خونه زندگی میکردی جز یک سلام و یک خدافظ حرفی ازش نمیشنیدی.. دوسش داشتم تا چهار سال پیش ، تا وقتی که روز دومی که مامان قمرم مرده بود به عموم گفت ا حمد آقا پاشو اون ریش تراش منو بردار بیار صورتمو اصلاح کنم ، از اون موقع انگار دیگه زیاد دوسش نداشتم...

میخوان ببرنش خونه سالمندان ، همه دور هم نشستن و هر کس یک چیزی میگه ، ولو شدم روی مبل ، ترجیح میدم هیچی نگم ، چند بار با نگاه به مامان فهموندم که هیچی نگو ، که این تصمیمیه که باید بچه هاش بگیرن ، حالا مگه میتونه آروم بشینه ، مگه میتونه هیچی نگه ، پدرم داره میگه منطقیه که دیگه تو این وضعیت نمیشه ازش تو خونه نگهداری کرد ، میگه دیگه چاره ای برامون نمونده ، از اخمی که به چهره اش هست و سه تا خط عمیقی که بالای ابروهاش افتاده میدونم خودش به این منطقِ اعتقادی نداره ، میدونم بعدش دستشو میگیره به قفسه سینه اش و نفس های عمیق میکشه ،

میگم تکلیف من چی میشه اگر 30-40 سال دیگه زنده باشم ، نه شوهری ، نه بچه ای ، نه بچه خواهری ، نه بچه برادری ، نه هیچ کسی که بشینن این طوری دور هم جلسه بزارن ببینن باید باهام چی کار کنن .

یکی میگه کیا نا هست دیگه ، هوای دختر عموشو داره اون موقع ...

میاد دم گوشم میگه رکسی من خودم اون موقع شوهر و بچه دارم ، نمیتونم هواتو بگیرم ها ...

32 سالگی

2009-08-23T09:14:00.004+04:30

بار قبل که خانه بودم پدرم کارت تولدم را که روزی که به دنیا آمدم در بیمارستان صادر شده بود بهم داد و گفت 32 سال من نگهش داشتم از الان به بعد دست خودت ...

دیشب هر چه گشتم پیداش نکردم ...

آن بطری آبی رنگی که در تصویر مشاهده می شود سه دقیقه بعد از اتمام برنامه ی عکس انداختن و شمع فوت کردن و کیک بریدن سقوط کرد و حسرت اش ماند به دل همه ...

اینجا ایران است ، صدای جمهوری اسلامی ایران

2009-08-17T14:08:00.001+04:30

باران می بارد ، ریز و تند ، هوا به خنکی روزهای اول بهار است ، از چمخاله کوبیده ایم آمده ایم به سمت رامسر ، ساعت نزدیک های 5 یا بیشتر در جایی به نام سرو لات سراغ خا ور خانمی را میگیریم که شنیده ایم غذاهای محلی خوبی می پزد ، اردک شکم پر ، گردِ بیج ، فسن جون ، ما هی سفید ... پیش از آنکه راه بیوفتیم وقتی داشتیم صبحانه را در ویلا میخوردیم ، که ترکیبی بود از همه چیزهای باقیمانده در یخچال و باید خورده میشد شامل 4 عدد تخم مرغ ، چند تایی گوجه ، یک بسته چیپس فلفی و کمی پنیر و خیار، مدام از غذاهای محلی حرف زدیم ... گرسنه ایم
غذا تمام شده ، راه میوفتیم ، جایی میان عباس آباد و متل قو سر کوچه ای می ایستیم ، بچه ها هوس آبِج کرده اند ، همان ماء الشعیر گازدار خودمان ، یکی سرش را می اندازد پایین میرود توی سوپر و سه دقیقه بعد با دو تا کیسه مشکی برمیگردد ، یکی را روی میز تحویل گرفته که سه بسته سیگار است و دو بسته پسته و آن دیگری را که 5 تا قوطی آبج داخل آن است زیر میز تحویل گرفته ، مجموعا 41500 تومان ...
باران همچنان ریز و تند میبارد که میرسیم به رستوران آباد گران ، همان که چسب فروشگاه لا یکو است ، بچه ها دنبال جایی هستند که آبج ها بزنند ، دست راست یک شیب ملایم به ساحل بغل دارد که شن یک دست ریز و تمیز است ، موج با سرعت می آید و به کنار ساحل که میرسد آرام میگیرد و انگار که زبانش را بکشد روی شنها لیس میزند و بر میگردد و پشت بندش موج بعدی از راه می رسد ... گوشه ای در پناه چند متر شن و ماسه و قلوه سنگ و بوته ها بچه ها قوطی های آبج را باز میکنند ، حواسمان به اطراف هست ، میگم اگر کسی اومد صدا بزنین آ یدا ، یکی میگوید آ یدا ضایع است بگیم جواد بهتره ، قدم میزنیم ، مردی آن بالا نزدیک میشود ، یکی داد میزند آیدا ... آن یکی میگوید جواد هم میاد؟

2009-08-10T13:31:00.000+04:30

امروز سر برنامه قهوه خوردن هر روز ، آقای مدیر رو کرد به بقیه و خیلی جدی گفت میدونین چرا ا.ن با ر هبر دست نداد و روبوسی نکرد ؟
گفتیم :نه! چرا؟
گفت : آخه جدیدترین روش ترور اینه که یه ماده سمی میزنن به کف دستشون بعد با هر کس دست بدن سم از کف دست وارد بدن میشه و طرف رو چند ساعت بعد میکشه ، هیچ کس هم نمیفهمه کار کی بوده ...
بقیه هر کدام با هیجان در مورد این خبر حرف زدند و من قهوه را داغ داغ هورت کشیدم بلکه سوزش دهانم مانع شود که از آقای مدیر بپرسم تازگی سریا ل 4 2 را نگاه کرده یا نه ...

برای آنهایی که سریا ل 4 2 را ندیده اند ، جایی در انتهای فصل یک رئیس جمهور با همین روشی که در بالا گفته شد ترور میشود...

2009-08-05T09:58:00.002+04:30

دیروز که بحث مرخصی امروز را با آقای مدیر مطرح کردم گفت نه، نه فردا همه باید سر کار باشیم ، ساعت 9 یک جلسه مهم گذاشتم با مدیر شرکت فلان بعدش هم کلی کار هست ...
حالا از صبح نشسته ام اینجا پشت میز ، ساعت 10 است و آقای مدیر هنوز نیامده ، دو تا از آقایون همکارها هم به بهانه ای زدند از شرکت بیرون ، نیم ساعت است تلاش میکنم شماره جودی را بگیرم که همه اش می گوید برقراری ارتباط امکان پذیر نمی باشد ...

یک خبری از بهارستان برسان

پ ن: این پست در جهت تلاش برای نوشتن دوباره است نمیدانم چقدر موفقیت آمیز باشد ...

2009-06-30T12:14:00.000+04:30

شوهر عمه ام گفت هر کس به ج . ا رای بدهد خائن است ، گفت هر رای یعنی یک مهر تائید بر ج. ا. ، گفت یک زمانی اگر رژیم عوض بشود و من برگردم و کاره ای شوم هر کس که مهر رای در شناسنامه اش باشد میاندازم زندان ، من گفتم زهی خیال باطل که تو زمانی برگردی و کاره ای شوی ، یک گوش را کردیم در و یکی دیگر را دروازه و راه افتادیم به سمت نزدیک ترین محل رای گیری که شهرداری ایلینگ بود به گمانم ، جمعه 2 2 خر داد یک روز بعد از رسیدن به لندن ، با خنده وارد شدیم و اصلا نترسیدیم که حجاب نداریم و آقایون هم با خنده از ما استقبال کردند ، بعدش با انگشت های جوهری ایستادیم جلوی در شهرداری و عکس انداختیم ، یک ساعت بعد داغ داغ عکس را گذاشتم در فیس بوک و آن موقع تنها چیزی که ناراحت ام می کرد این بود که شنبه همه میریزند توی خیابون و جشن راه می اندازند و حیف که ما تهران نیستیم ...

2009-06-30T11:34:00.000+04:30

ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

2) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ مجدد انتخابات هستیم.

3) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.
پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی
Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events:
1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam."
2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.
3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.
A part of the large community of Iranian bloggers
June 26, 2009

هنوز زنده ام و دم جنبان

2009-06-07T13:51:00.002+04:30

من نامزد نکرده ام ، به کسی قول ازدواج نداده ام، از ایران بیرون نرفته ام ، محل کار و زندگی ام را عوض نکرده ام، به روال سابق می آیم و میروم و هیچ اتفاق خاصی هم نیوفتاده است .

چرا آپدیت نمیکنم ؟

دلیل منطقی ندارد ...

از پنج شنبه این هفته هم به مدت 15-16 روز لندن هستم ، کسی آن دور و بر هست که پایه گشت و گذار باشد ؟

2009-04-05T13:51:00.002+04:30

http://oldestfashion.blogspot.com/2009/03/blog-post_9172.html

بای بای ما رفتیم

2009-03-18T10:33:00.000+03:30

یک سر رفتم کتاب فروشی پایین ساختمان ببینم چیزی پیدا میکنم برای عیدی کیا نا ، میدانم که زیاد اهل کتاب خواندن نیست ، هنوز هم عروسک بازی برایش بهترین بازی است ... میان کتاب ها و کارت پستال ها چشم ام افتاد به سه چهار تا بار بی ... با اینکه شونپخت تا بار بی دارد اما هنوز هم با هیجان ازش استقبال می کند ... بردم صندوق حساب کنم ، آقایی ایستاده بود و قبلش میشنیدم که داشت در مورد تاریخ ایران باستان و اهورامزدا و اینها حرف میزد ... عروسک را که دستم دید گفت امان از این بچه ها که هیچ وقت از عروسک سیر نمیشن ... ولی من دخترمو بردم اصفهان توی یک محیط فرهنگی رشد کرد و الان دیگه پا به پای مادرش مینیاتور کار میکنه و معرق و کلا نذاشتم بیوفته به عروسک بازی ...
پرسیدم : دخترتون چند سالشه ؟
گفت : سه سال ...

به امید اینکه سال 88 مردم خالی نبندند ، قپی نیایند ، متلک نگویند و روی اعصاب همدیگر رژه نروند ...

این آخرش را نمیدانم چه طور تمام کنم ، آدم شهریوری احساساتی که باشد برای پست های خودش هم اشک میریزد ...

2009-03-17T11:06:00.001+03:30

صبح
ایستاده ام در صف انتظار خرید ارز ، قیمت فروش پو ند امروز 1415 تومن است ، دیروز 1380 تومن بود انگار ... پول را می گذارم روی میز و میگویم 1000 پو ند لطفا
تعطیلات میری لندن؟
این را خانم مسنی که بغل دستم ایستاده می پرسد ، برمیگردم و نگاهش میکنم و لبخند میزنم ، رژ لب صورتی کمرنگ روی لب ، ناخن های مرتب ، موهای سفید یک دست ، از آن تیپ هایی که من همیشه دوست دارم وقتی مثلا 70 سال دارم باشم ...
هوا سرده الان لندن ، برو یک جای گرم ...
باز لبخند میزنم و نمیگویم که نشسته بودم توی شرکت و یهو به سرم زد که الان که پوند پایین آمده یک مقداری ارز بخرم با این امید که چند ماه بعد برود بالا و یک سودی کرده باشم و نتیجه اش اینکه زنگ زدم به آقای پدر و مبلغی قرض کردم و طفلک آقای پدر هم هیچی نگفت که بچه آخه این کارها به تو نیامده ...

دو ساعت بعد
پوندها را گذاشتم داخل پاکت و درش را چسب زدم و سُر دادم ته کشوی میز و رویش دو سه تا سررسید گذاشتم و در کشو را قفل کردم و حالا نشسته ام پشت میز و در ذهنم دنبال یک جای مناسب برای نگه داشتن این گنج کوچک در روزهای تعطیل که خانه نیستم می گردم ... گاوصندوق شرکت ؟ کشو میز اتاقم ؟ لابه لای لباس ها تو کمد؟ داخل ماشین لباسشویی چه طور است ؟ میتوانم کلی رخت چرک هم بچپانم رویش ... داخل فر گاز ؟ بین بسته های گوشت داخل فریزر؟ ...

سه ساعت بعد
زنگ میزنم صرافی ببینم قیمت پوند تغییر کرده یا نه ... همان 1415 تومان است ... پس چرا بالا نمیرود آخر

2009-03-16T11:14:00.000+03:30

دیشب قبل از خواب چشم ام افتاد به ترازو گوشه اتاق ، نشسته بودم لب تخت و انگشت هایم را فرو کرده بودم لای موهایم و پوست سرم را میخاراندم ، چهار ساعت قبل اش دوش گرفته بودم و آن موقع حس میکردم هزار تا مورچه راه افتاده روی پوست ام ، بلند شدم و آرام دو پایم را گذاشتم روی ترازو وقتی خم شدم که به عقربه که بالاخره روی یک عددی آرام گرفته بود نگاه کنم ... یک حسی داشتم مثل آدمی که آب از سرش گذشته ... برگشتم نشستم لب تخت و به عملیات خارش مورچه های روی پوست سرم ادامه دادم ...

صبح کتونی هایم را گذاشتم کنار ساکی که هنوز نبسته ام ، شاید شاید همت کنم و روزها جلوی ویلا کمی پیاده روی کنم

خاله زنکی

2009-03-14T12:56:00.002+03:30

بعد از پسر عمه بزرگه که در سن 24 سالگی عقد کرد و سال پیش رفت سر خانه زندگی اش و رکورد سن ازدواج را که قبلا در فامیل پدری بین 37 تا 42 سال بود شکست ، پسر عمه وسطی که یک سال از من کوچکتر است پنج شنبه شب نامزد کرد ...
همان ابتدای ورود به خانه ی عروس ، پدر داماد به تابلوهای روی دیوار اشاره کرد و گفت اینا کار عروس خانمه ، ما هم سری تکان دادیم و گفتیم که بله خیلی تابلوهای خوبی هستن ، بعد سرفرصت یک نگاهی به دیوارها انداختیم و خوب بالاخره ساختن گل و بلبل و اینها خودش کلی هنر است که ما نداریم ، بعد تا آخر شب به تناوب پدر داماد ، برادر داماد و خود داماد توضیح دادند که عروس خانم هنرمند است و تابلوهای روی دیوار کار دست ایشان است ، خوب من و شیوا و مانی نشسته بودیم کنار هم ، من گفتم که به جز دو سه تا کارت صدآفرین و اینها که در دبستان گرفته ام هیچ هنر دیگری ندارم ، شیوا هم انگار دو سه تا مدال از مسابقات آمادگی جسمانی دوران راهنمایی اش داشت که قرار شد دفعه بعد بیاندازد گردنش و بیاید مهمانی ...
پدرداماد شرط و شروطی که دو خانواده توافق کرده بودند را خواند که شامل مهریه 500 سکه طلا ، خرید آینه و شمعدان ، برگزاری مراسم عروسی در خور شان عر وس خانم ، گرفتن مسکن مناسب در خور شان عرو س خانم بود و کلا همه چیز در خور شان عروس خانم بود ، بعد دادند بزرگ تر ها هم امضا کردند که من کلا نفهمیدم فلسفه این نوشتن و امضا کردن چی بود و کلا که داماد با 400 تومن حقوق در ماه چه طور در خور شان عروس خانم میخواهد باشد ...
بعد عروس خوب توی دلش داشت قند آب میشد که پسر به این خوش تیپی را تور کرده ، طفلک خبر ندارد که آقای پسر عمه مثل سیب سرخِ تر و تازه است که از داخل کرم زده ، گازش که بزند گندش در می آید ...

2009-03-10T12:30:00.001+03:30

مادربزرگ ام همیشه میگوید زود چمدون سفر رو ببندی سنگین میشه مادر ... ساک سفرم را دو روز است گذاشته ام جلوی چشم تا یادم باشد که پارگی کوچک زیر دسته اش را بدوزم تا بیشتر نشده ، هنوز کلی مانده تا 29 ام ، یک لیست گذاشته ام جلوی دستم و هر چی به ذهنم میرسد یادداشت می کنم که یادم نرود ، دو سه روز اول که همه میریزند خانه ما در ولایت ، کم کم به این نتیجه میرسم که مامان باید به جای دو بچه 6-7 تا بچه داشت با داماد و عروس و نوه ... از بس که وقتی مهمان دارد و دور و برش شلوغ است نه غر میزند نه خسته میشود ، گزارش روز به روز دارم ، سبزیِ سبزی پلو شب عید را پاک کرده و خورد کرده ، ماهی گرفته ، امروز پدرم زنگ زد که آجیل فروشی هستیم و چیزی هوس کردی برایت بگیرم ؟ ماراتن خوردن شروع شد ... سال قبل آخرین روز دو سه تا شکستگی پا داشتیم ، امسال به خیر بگذرد شانس آورده ایم ، روز دوم اگر چیزی پیش نیاید میرویم شمال ویلای خاله ، یک جماعتی همسفر هم هستند که هر کدام ساز خودشان را میزنند و مانده ام آیا میتوانند به ساز هم برقصند ؟ مامان تا کتلت توی راهش را هم از الان فریز کرده ، مانده میوه که سفارش اش را به علی آقا داده و ماست و نوشابه وخرت و پرت های دیگرکه آن هم زحمت اش را سوپر پشت خانه که اسم آقاهه اش را یادم نمی آید می کشد دیگر ... صبح رفتم از داروخانه کلی قرص های جورواجور گرفتم ، ضد اسهال، ضد تهوع ، استامینوفن کدئین ، سرماخوردگی بزرگسالان ، پماد سوختگی و باند استریل ... آقاهه با تعجب نگاهم کرد ، توضیح دادم برای سفر لازم میشه ... سرش را تکان داد و تائید کرد ... یادم باشد دَبلنا را هم ببرم ، هرچند این جماعتی که من میبینم کو ن نشستن روی زمین و دَبلنا بازی را ندارند ...
همین الان آقای مدیر گفت اخماتونو باز کنین دیگه ، سعی کنین نفس عمیق بکشین ، بوی بهارو حس میکنین ... اخمهایم را باز کردم و نفس عمیق کشیدم ، بوی پیازداغ سرخ شده ناهار خانه همسایه مشام ام را پر کرد ...

2009-03-08T10:26:00.004+03:30

....

شوهر خاله کوچیکه از همان اول هم یک جوری بود ، یعنی هست ، آن سال های اول که ازدواج کرده بودند عشق ماشین های امریکایی را داشت ، از این ماشین های کشیده دو در که به اندازه دو تا پراید جای پارک اشغال میکنند و به قول عمویم مشتری اول و آخرشان خودش بود ، بعد افتاد به شکار ، سرش را میزدی ته اش را میزدی توی بیابون ها دنبال شکار بود ، هر بار که خانه خاله مهمان بودیم قسم اش می دادیم که این گوشتِ توی خورشت گوشت جوجه تیغی ، گرازی ، لاک پشتی چیزی نباشد .... بعد افتاد به حیوون بازی ، توی حیاط همیشه سه چهار تا سگ می پلکید ، توی خانه مدام باید حواست بود که پایت را روی خرگوشی ، بچه گربه ای ، همستری ، لاک پشتی ، جوجه اردکی چیزی نگذاری ، چهار چشمی باید لوستر را می پاییدی که از آن بالا بچه عقابی ، قُشی ، مرغ عشقی چیزی روی سرت پرواز نکند ، یک بار هم مار زنده آورد خانه و نمیدانم چی شد که مار ول شد توی خانه ، یادم هست که دست به دامان آتش نشانی شدند تا پیدا شد ...چند سال بعد افتاد به خالی بندی ، خالی می بست آه .. مثل آب خوردن ، پیمانکار بود، هر کس می رفت خانه شان دفتر و دستک اش را می آورد و اعداد و ارقام را همین طوری بالا و پایین می کرد و آخرش می گفت که 438 میلیون تومن از فلان جا طلب دارم و 890 میلیون تومن از بیسار جا و ... میماندیم که با این همه پول تو این خانه اجاره ای چه میکند پس ... این دو سه سال اخیر را افتاده در خط تیر اندازی ، بار آخری که خانه شان بودم تفنگ اش را آورد و پرکرد و نشست روی مبل و اصرار که میخواهم از همین جا دستگیره در دستشویی را بزنم ، گوش هایم را گرفته بودم و منتظر بودم که کل آپارتمان بریزد توی خانه خاله ... این آخری گیر داده که من بچه می خواهم ، که یک دختر کم است ، من این همه جون بکنم پول در بیاورم که دوماد بیاید بخورد ، الله و بلله که من پسر میخواهم ، خاله هم یک گوشش شده در یک گوشش دروازه ، گفته تو چه گلی به سر پدرت زدی که پسرت به سر تو بزند ... گفته که من کاغذ میدهم برو یک زن دیگر بگیر برایت پسر بیاورد ...

عید آمد و ما خانه خود را نتکاندیم

2009-03-04T10:01:00.002+03:30

صبح اول وقت که از خانه میزنم بیرون تک و توک خانم ها ایستاده اند پشت در بسته مغازه زیر پل ، همان که از سیر تا پیاز لوازم آشپزخانه را دارد ، از ظرف های یک بار مصرف دانه ای 50 تومن گرفته تا کریستال های تراش خورده سنگین خدا تومانی ... با خودم میگویم یعنی اول صبحی راه افتاده اند دنبال خرید؟
لیستی دارم از چیزهایی که چند ماه است باید بخرم و مدام یادم رفته ، پادری برای جلوی در حمام که بعد از هر بار دوش گرفتن هی نگاهم به لکه های آب خشک شده روی سرامیک ها نباشد، دو بسته دستمال سفره ، خلال دندون ، دو تا ماگ ، شمع ، گیره لباس و ...
عصری سر راه خانه خودم را به زور جا میدهم میان جمعیت داخل مغازه ، شلوغ است و از هر طرف صدایی به گوشم میرسد ...
هنوز هیچ کار نکرده ام که ، تازه پرده ها رو در آوردم بشورم ، خونه کن فیکنِ
24 ام وقت کارگر گرفتم ، اوه نمیدونی چه ادا اطواری داشت به زور بهم وقت داد
آقا این بشقاب ها دستی چنده ؟....دلم میخواد همه ظرفهامو بریزم دور همه رو نو بخرم......ول کن پس فردا میای میبینی مدل های جدیدتر اومده ......آقای این زیر اتویی چند ؟......دو تا از این دیس ها می برم .........سه متر از این سفره ...

مثل ماهی که از تنگ بیرون پریده و نفس های آخرش را میکشد گیر افتاده ام ، داد میزنم آقا دستمال سفره ها کجاست ؟ با دست اشاره میکند به پشت قفسه ها ... یک قدم برمیدارم ، کیف ام نمی آید ، گیر کرده به کیف دستی خانمی که حواسش پی انتخاب شمع است ، تلاش ام برای رسیدن به آن طرف مغازه و برداشتن دستمال سفره بیهوده است ...

لیست خرید را میچپانم توی جیبم و خوشحال از اینکه مجبور نیستم به خانه تکانی شب عید و خرید ماهی و آجیل و شیرینی و ظرف و ظروف نو فکر کنم از در مغازه میزنم بیرون ...

عنوان وام گرفته از مهدی اخوان ثالث

2009-03-01T15:37:00.003+03:30

در رابطه با پست قبلی آزاده و بیتا و بقیه دوستان لطفا ایمیل بهم بدین تا بتونم آدرس رو بفرستم ...
براتون ...

از این ور و آن ور این روزها

2009-03-01T11:16:00.004+03:30

با مامان و آقای پدر رفتیم تئاتر شکا ر رو باه - دکتر علی ر فیعی ، به گمانم این اولین بار در 10 سال گذشته بود که با هم در یک امر فرهنگی حضور داشتیم ، مامان 17 بار خمیازه کشید در طول اجرا ولی آخرش گفت که خوشش آمده ،آقای پدر هم نمایش را دوست داشت و حس میکنم هر دو از اینکه دوستانم را دیدند خوشحال شدند.

کاوه خانه بزرگتر اجاره کرده ، حالا مامان و پدرم که می آیند آن خانه مستقر میشوند و من عین یویو میان این خانه و آن خانه در نوسان هستم ، خیلی هم بد نیست ، خوبی اش این است که عصر ها از سر کار می روم آن خانه که ناهار و شام و میوه و سالاد و همه چیز آماده است و شب سرم را می اندازم پایین و می آیم این خانه ، شانس آورده ام که مامان میداند من عادت به تخت و تشک و بالشت خودم دارم برای خوابیدن وگرنه که گیر میداد که شب هم همین جا بخواب ... به هر حال که حالا برگشته اند ارا ک و هر کس سر خانه و زندگی خودش است ...

ماه پیش که تولد کیا نا بود و همه فامیل دور هم جمع شدیم پسر عمه ام رفته بود خواستگاری دختری که در ار- اک زندگی میکرد و اسمش را هم یادم نیست ، هفته پیش که عمه ناپرهیزی کرد و همه را شام دعوت کرد فهمیدیم که پسر عمه مربوطه با دختر دیگری نامزد کرده ، یعنی من پشتکارش را تحسین میکنم ، احتمالا یک لیست تهیه کرده از دوست دخترهای دور و برش و در مدت یک هفته از هر کدام جواب نه شنیده رفته خواستگاری بعدی ... بعد از همه مهمتر اینکه در همان جلسه اول خواستگاری یک آقایی را هم آورده اند صی-غه محر میت خوانده ... فعلا سوژه خاله زنکی های فامیلی این روزهای ما همین است ...

من همچنان این روزها یک آتش فشان در حال فعالیت هستم و هر چند وقت یک بار آتش و گدازه و خاکستر می پراکنم ، کلر ودیا زپو کساید هم دیگر چندان افاقه نمیکند ...

اگر دوست دارید در برنامه زیر که به همت این خانم برگزار می شود شرکت کنید یک خبر به من یا خودش بدهید تا آدرس را برایتان اس ام اس کنم ، من احتمالا روز پنج شنبه را مرخصی میگیرم و راستش توی این فکرم که سمبوسه بپزم و با خودم ببرم برای فروش .. اگر موفق شوم اولین تجربه من در امر فروش خواهد بود ... خلاصه که بیاید دیگه ... ( برو بچه هایی که سمبوسه های دست پخت من را خورده اید به نظرتان مشتری دارد ؟ )

2009-02-22T13:55:00.001+03:30

داشتم با آقای مدیر حرف میزدم که چشم ام افتاد به دو کلمه میان آن همه کلمه ، بلند خواندمش ... آقای مدیر پرسید بله ؟! گفتم هیچی .. گفتم با خودم بودم ... گفتم بلند فکر کردم ...
بعد دیگر حواسم نرفت پی حرف های آقای مدیر ... حواسم پی آن دو کلمه بود و حسی که انداخت به جانم که هنوز نمیدانم حسادت است ، رشک است ... حسرت است ... بعد بغض عین یک لقمه نان سنگک خمیر که برای دهانم بزرگ باشد و به زور قورت اش داده باشم گیر کرد درست همان جایی که گردن وصل می شود بالای جناق سینه ، همان جایی که دوست دارم یک گودی کوچک باشد و هی حسرت میخورم که چرا نیست ... بعد هی آب دهانم را جمع کردم که قورت ش بدهم ، نشد ، مانده آن بیخ و هنوز هم همانجاست ...

2009-02-17T13:37:00.002+03:30

دوست است ... کلی خاطره های مشترک داریم ، از دبستان و راهنمایی و دبیرستان و دانشگاه و خیابان ها و آدم ها و ... اوهه ... فکرش را که میکنم چه همه خاطره های مشترکمان دور به نظر می رسد ...

نیم ساعت پیش زنگ زد ، قرار شد عصر همدیگر را ببینیم ، بعد از 5 سال ...
نشسته ام اینجا و به جای اینکه ته دلم قند آب شود از فکر دیدنش همه فکر و ذکرم این است که حالا چرا امروز ؟ چرا انقدر بی خبر ، چرا من زودتر نرفتم ابروهایم را بردارم ؟ چرا درست امروز که آرایش ندارم ، نسبت به 5 سال پیش چاق تر شده ام ؟ موهایم سفید شده نخورد توی ذوقش ... برای شام چی بپزم ؟ سر راه چی بخرم ؟ ... شوهرش هم می آید یعنی؟ فردا را مرخصی بگیرم ؟ شب می ماند ؟ ...

پ ن : خواستم این را اضافه کنم که من اصلا خدای حاشیه ام ... اصل مطلب همیشه انگار برایم حکم فرع را دارد ، گیر میدهم به چیزهایی که اصلا اهمیتی ندارد ... بعد اصل ماجرا همیشه آخرین قسمتی است که بهش توجه میکنم...

2009-02-15T10:15:00.002+03:30

راننده آژانس از دم در خانه که دنده را گذاشت یک تا همین جا که مانده ایم در ترافیک چراغ قرمز جهان کودک یک بند حرف زده ، از زمین زمان و آسمان و ریسمان ... یک کله اش را هم نشنیده ام اما حواسم هست که گاهی سری تکان بدهم و حرف هایش را تصدیق کنم ...

خانم 70 سال از خدا عمر گرفتم یک روز حس نکردم تنهام ... همیشه خدا باهام بوده ... هر چی ازش خواستم بهم داده ... الان سالی یک بار میرم حج عمره ... دو سه بار هم میرم کربلا ... امام رضا هم خدا رو شکر دم دستمه و همیشه هم بهم حال داده ... دیگه چی بخوام از زندگی ؟ ها ؟

برای اولین بار در زندگی به معنای واقعی کلمه به آرامش و حس و رضایتی که در کلامش بود حسودی ام شد ...

من حالم خوب است و باد هم نمی آید ...

2009-02-09T15:00:00.002+03:30

دیرم شده بود و باید قبل از 9 میرسیدم جلسه ... اولین تاکسی که رد شد گفتم دربست ، 5 تومن توافق کردیم تا مقصد و گفتم که عجله دارم ... راه افتاد ، بین راه عباس آباد پشت چراغ قرمز ایستاده بود و شمارنده بالای چراغ راهنمایی شمارش معکوس تا سبز شدن چراغ را نشان میداد ، 24...23...22...21......... 12...11...9...8...7... به 4 که رسید آقای راننده ماشین را خاموش کرد ...3... پیاده شد ...2... در صندوق عقب را باز کرد ...1... و چراغ دیگه سبز شده بود ، کت اش را در آورد ، گذاشت توی صندوق عقب ، درش را بست و تمام این مدت آقای پلیس سر چهار راه داشت سوت میزد که راه بیوفت و ماشین های پشت سر هم بوق میزدند و آقای راننده تا آمد سوار شود پلیس گفت بزن کنار ... زد کنار و پیاده شد و من مانده بودم که پیاده شوم و یک ماشین دیگر بگیرم یا صبر کنم تا بالاخره آنقدر التماس آقای پلیس را کرد که گفت برو ... آمد سوار ماشین شد و تا مقصد هی با خودش با لحن متعجبی می گفت قرمز بودا ... رو 4 بودا ... تا من پیاده شدم شد 1 ... عجب بد شانس ام من ...

بعد امروز از آن روزهایی بود که من از صبح که بیدار شدم با خودم گفتم رکسی امروز دیگه عصبانیت بسه ... هوا آفتابیه و تو باید خوش اخلاق باشی ... اول که دیر رسیدم به جلسه مناقصه ، بعد مناقصه را باختیم ، بعد دم در سازمان که ایستاده بودم یکی رد شد و دست اش را زد به باستن من ، آن لحظه دلم میخواست با قفل فرمون ماشین بزنم توی سرش ، ولی خوشبختانه من اصلا ماشین ندارم ، بعد سوار ماشین شدم که برگردم شرکت ، بعد آقای راننده با مسافر صندلی جلویی دعوایش شد و میان راه همه ما را پیاده کرد ، بعد آن گلدانی که از حراجی ا کسیر خریده بودم و یک تکه اش کنده شده بود بردم پس بدهم که قبول نکرد و من برگشتم شرکت و از داروخانه سر راه یک بسته کلردیازپوکساید 5 خریدم و دوتایش را خوردم و الان حس میکنم که حالم خیلی خوب است ...

2009-02-07T13:50:00.001+03:30

آقای مدیر همه تلاش اش را میکند که من بخندم ، دلم میخواهد بهش بگویم که سرش به کار خودش باشد و انقدر هی گیر ندهد که من امروز چِم شده ، نگوید از صبح اخمالو هستم ، نگوید خانم فلانی بیاین این ایمیل رو ببینین خیلی خنده داره ، مرا مجبور نکند هلک و هلک از پشت میزم بلند شوم و این همه راه را که چهار قدم گنده هم نمیشود بروم تا پشت میز آقای مدیر و ایمیل خنده دار چی باشد خوب است ؟ ، عکس احمد ی نژ اد با روسری ....
عکس احمد ی نژ اد با روسری خنده دارد اصلا آقا ؟

سه سال گذشت

2009-02-02T14:19:00.000+03:30

حالا میدونم که مامان بزرگ یعنی بوی فتیر شب عید ، یعنی آش جو با سیرابی ، یعنی دلمه برگ ، یعنی آب لیموی تازه ، یعنی شیشه های آب غوره چیده شده پشت پنجره ، ، یعنی گرمای کرسی ، یعنی توده برف های پارو شده توی حیاط ، یعنی حصیر های آویزان توی تراس ، یعنی خوشه های انگور آویزان شده توی زیر زمین ، یعنی تو که عادت داشتی هر بار تماس می گرفتی پشت تلفن اول بگویی جانم ؟ و من هر بار می گفتم مامان بزرگ شما زنگ زدین که ...

چرا انقدر خسته ام ؟

2009-01-28T10:53:00.002+03:30

اینکه شبها 8 ساعت میخوابم ولی صبح هنوز باید با لیفتراک از توی تخت بیرون ام بیاورند آیا به آلودگی هوا و کبود اکسیژن ربط دارد؟

2009-01-25T14:36:00.000+03:30

عمه بزرگه عادت دارد ظهر جمعه نزدیک های ساعت 1 زنگ میزند که ناهار پاشو بیا اینجا ، آن موقعِ ظهر جمعه یا من خیلی با حوصله بوده ام و از صبحی پاشده ام توی آشپزخانه برای خودم پلکیده ام که نتیجه اش معده خالی و قابلمه غذای خوشمزه روی گاز و بشقاب و کاسه ماست و سالاد روی میز است یا آنقدر بی حوصله بوده ام که تا لنگ ظهر خوابیدم و تازه با موهای ژولیده پولیده خودم را از تخت کشیده ام بیرون و پتو و بالشت ام را کشیده ام تا جلوی تلویزیون و از آنجا ادامه ولویی های روز جمعه را پای بساط فیلم و تخمه ادامه داده ام که در هر دو حالت حتی حضور برد پیت در خانه عمه هم آنقدر وسوسه کننده نیست که از خانه بیرون بزنم ...
بعد خوب من حوصله ندارم این پاراگراف بالا را هر بار توضیح بدهم و خدا پدر تکنولوژی را بیامرزد که شماره تلفن تماس گیرنده را می توانم ببینم و راهم را بکشم بروم دنبال کارم و تلفن هی زنگ بخورد و زنگ بخورد و بعد قطع شود.
اما عمه ارا کی است و با ارا کی جماعت در افتادن یک عواقبی دارد که من هر چه بگویم تا پیه اش به تنت نخورد درک اش نمیکنی ...
جمعه داستان پارگراف بالا برای بار اِن + یک ام اتفاق افتاد ، آن موقع بوی سبزی پلو آشپزخانه ام را برداشته بود ، ماهی ها را سرخ کرده بودم با کوکو و ترشی و ...
تلفن را جواب ندادم و رفتم پی کار خودم ...
دیروز سر کار دو بار خطی که من همیشه جواب میدهم زنگ خورد و هر دو بار من هر چی الو الو گفتم کسی جوابی نداد ، یک بار هم وقتی از پشت میز بلند شده بودم تلفن زنگ خورد و همکارم برداشت و باز هر چی الو الو گفت کسی جواب نداد ...
امروز مامان زنگ زد گفت عمه زنگ زده گفته که هر چی به رکسی زنگ میزنم تا صدای منو میشنوه قطع میکنه ، بعد عمو زنگ زد که رکسی کجایی و عمه ات میگه تلفن قطع میکنی ، بعد زن عمو کوچیکه زنگ زد که آره عمه گفته که رکسی تا صدای منو میشنوه قطع میکنه ...
بعد من دو تا شاخ روی سرم درآمده بود که کی و کجا و اینا ... و تصمیم گرفتم قبل از اینکه خواجه حافظ هم در مزمت پیچاندن عمه غزل بسراید یک زنگ به عمه بزنم ببینم جریان چیه، و نتیجه اینکه عمه گفت آره من چند بار بهت زنگ زدم و هر چی الو الو کردم جواب ندادی و بعد عصرش فهمیدم تلفن خرابه بردم دادم درستش کردن ...

یکی بیاد این چاقو رو از دست من بگیره تا خودمو نکشتم ...

هم نام

2009-01-18T14:21:00.002+03:30

بچه که بودم نه اینکه از اسمم خوشم نیاد ها ... نه ... ولی خیلی دوستش هم نداشتم ، دلم میخواست مثل اسم همبازی ام کوتاه و خوش آهنگ باشد ، مثل سا را ...
در سال های مدرسه یک عالمه مریم داشتیم ، یک عالمه فا طمه و ز هرا ، دو سه تا بها ره ، یکی دو تا شهر زاد ، از هر اسمی حداقل دو نفر بود ، هیچ کس همنام من نبود ...
بعد 16-17 سال پیش بود انگار ، آن موقع فامیل مان هنوز خیلی ایش پیشی و اَه و اوهی نشده بودند ، مثل حالا اصرار نداشتند که از ناف تهرون در آمده اند ، گاهی عاشورا می رفتیم ده محل تولد پدربزرگ پدری ام ، یک فامیل های دوری آنجا بودند و آن سال یادم هست که توی حیاط ، که دست راستش طویله بود و دست چپ اش دستشویی که همیشه بوی بدی می داد و تازه درش هم یک تخته شکسته نصف شده بود و ما اسمش را گذاشته بودیم دستشوییِ آن ورش پیدا ، ایستاده بودیم و یک خانمی که به گمانم دخترِ دختر عموی پدرم بود چادرش را بسته بود دور کمرش و داشت محتویات دیگ را هم میزد و از دری که همیشه خدا باز بود یک دسته بچه ریخت توی حیاط و پشت سرش هم دو تا مرد که گوسفندی را کشان کشان می آوردند و مامان حواسش رفت پی کا وه که آن دور و بر نباشد و سر بریدن گوسفند را نبیند و من حواس ام رفت به دختر بچه 4-5 ساله ای که بدو بدو آمد و خودش را چسباند به دامن زن و خیره شد به من ، با لپ های سرخ ، موهای فرفری روشن ، چکمه کوتاه پلاستیکی آبی پوشیده بود روی شلوار گرمکن قرمز و آب دماغ اش دو بند انگشت آویزان بود ، زن در دیگ را بست ، با پر چادرش دماغ بچه را گرفت و به مامان گفت : با اجازه تون اسم دخترِ شما رو گذاشتیم روش ...

2009-01-11T11:32:00.003+03:30

گوشه صندلی عقب پیکان درب و داغونی که از درز در و پنجره و شیشه و کف اش باد سرد به داخل می وزد خودم را مچاله کرده ام و چرت میزنم ، سرم را تکیه داده ام به شیشه و با هر تکان ماشین که از روی چاله چوله های آسفالت خیابان رد می شود گونه ام میخورد به شیشه و سردی اش چرت ام را پاره میکند ...

بحث میان راننده و پسر جوانی که جلو نشسته از ترافیک و آلودگی هوا میرسد به غزه ، چه طورش را نمیدانم چون گفتگویشان را نصفه نیمه گوش میدهم ...
راننده لهجه ای دارد بین لری کمی تا قسمتی ارا کی یا شاید هم همد انی متمایل به شیر ازی ... و بحث میرسد به موشک های حما س و آقای راننده توضیح میدهد که ...
راننده : این موشکانو فرک کِردی چه طو میسازِن ؟ بعضیاشون 9 مِرتی ان ، بعضیاشون 12 مِرتی ، همین لوله آلومِنومی های خودمون رو ور میدارن ایی طو میپیچن به هم ( اینجا فرمان ماشین را ول میکند و با دست نشان میدهد که لوله آلومینیومی را چه طور می پیچن ) بعد توش باروت میریزن و یک ماسماسکی میچپونن درش ... بعد از این جا میزنن 500 مِرت اون ور تر میخوره زِمین ... یک پِقی میکنه و گرت و خاک میره هوا ، از شانس یکی هم او ورا باشه یک سنگی کلوخی میخوره تو سرش و زخمی میشه ... همین

2009-01-10T13:08:00.000+03:30

بعد از 4 روز تعطیلی با چشم های قرمز و صدای گرفته و دماغ آویزان وارد شرکت می شوم ، این چهارمین یا پنجمین سرماخوردگی جدی من از شروع پاییز است ، آقای همکار ، با 75 سال سن و بزنم به تخته در این 5 سالی که من اینجا هستم سه بار هم سرما نخورده است ، با دستانش حجمی به اندازه یک متر ونیم در یک متر ونیم در هوا رسم می کند و میگوید شما با این هیکل چرا انقدر سرما میخورین ؟
کیفم را می اندازم روی میز و میگویم همه اش پفه
بعد یاد آن جک بیمزه ای می افتم که عمویم حداقل 14963 بار برایم تعریف کرده که از یک روسی می پرسن چرا ته همه فامیلی های شما پوف داره ؟ مثل استالین ...

2009-01-08T10:28:00.001+03:30

* مسیر خانه تا اداره را که در روزهای غیر تعطیل بین 35تا 45 دقیقه طول میکشد امروز 7 دقیقه ای طی کردم ، روبروی ایستگاه مترو مصلی قبل از خروجی آفریقا تابلوی بزرگی نصب شده ، با این مضمون

همایش جهانی شیرخواران حسینی
همزمان در ایران و 30 کشور بزرگ جهان

به شدت کنجکاوم ببینم در این همایش کدام شیرخوار قرار است سخنرانی کند ؟

** بچه که بودم یعنی وای به حالم اگر کاری خلاف میل مامان انجام میدادم ، سخت گیر بود ، خیلی ... نتیجه اش اینکه الان توی فک و فامیل و در و همسایه و دوست و آشنا همه معتقدند که شهره خانم خیلی بچه های خوبی تربیت کرده ، اما خبر ندارند که این رکسی در حضور مامانش با آن رکسی در زمان غیبت مامانش تومنی 4 هزار تومان فرق دارد ، اما حالا چنان به دل کیانا راه میرود و هر سازی که میزند با آن میرقصد و تازه نیاید لحظه ای که عمویم یا خانم اش یک تشری هم به بچه شان بروند که مامان همان لحظه چنان طرفداری کیانا را می کند که هر چه عمویم ریسیده پنبه میشود ، دیشب فهمیدم که نیم بیشتر این حرص خوردن های من از دست کارهای کیانا به خاطر حسادت است ، مامان از سر کار که می آمد خسته بود ، لباس اش را در نیاورده می رفت پای گاز تا شام بپزد و ناهار فردا ، بعدش هم دستی به خانه بکشد ، بعد 10 نشده جلوی تلویزیون خوابش می برد ، من از آن روزها خاطره بدو بدو با مامان توی خانه و کله کشتی گرفتن و خندیدن و اینها را ندارم ...

2009-01-05T10:31:00.003+03:30

تلاش میکنم که چیزی بنویسم تا این پست آخرم برود پایین و هی این کاربن لابه لای روزهایم به چشم ام نیاید ...

از مهمانی کوچکی که برای تولد دوستی راه انداخته بودیم برمیگشتیم ، گفتم به نظرت آدم بره تو یک شهر کوچیک کافی شاپ بزنه کارش میگیره ؟ آن لحظه تنها شهری که به ذهنم آمد رشت بود ، گفتم مثل رشت ، یک کافی شاپ کوچک با دیوارهای چوبی و میز و صندلی های گرد از چوب قهوه ای سوخته و پنکه سقفی و ... گفتم : اگر میشد میرفتم
گفت : الان کله ات گرمه ... سه روز که پشت هم بارون بیاد فرار میکنی ...
ولی من هنوز ته ذهنم اون کافی شاپ توی رشت رو نگه داشتم ، شاید یک وقتی ...

از یک ماه پیش برنامه ریختیم که این تعطیلات را با چند نفری از دوستان برویم قشم ، نشد ، بلیط هواپیما گیرمان نیامد چون تعداد پرواز های قشم و بندرعباس نسبت به سالهای قبل خیلی کمتر شده ، بعد خواستیم برویم کیش که هم بلیط بود هم هتل ولی زنگ زدم گفت پلاژ و موسیقی و پارک دلفین ها و ... تعطیل است ، بعد خواستیم بریم شمال ... بعد خواستیم بریم بوشهر ... خلاصه که مثل همیشه که به حرف دور دنیا را میگردیم به حرف دور ایران را گشتیم و آخرش فردا به همراه خانواده میرویم دو روزی را مهمان دماوند باشیم ...

پ ن : چون چند دقیقه بعد از هوا رفتن این پست سه نفر به اینکه مثال ام از شهر کوچیک رشت بوده اعتراض داشتند اصلاح میکنم که آن لحظه که به کافه ام فکر میکردم یک شهر کوچک مه آلود گاهی بارانی گاهی ابری گاهی آفتابی مد نظرم بود و رشت خودش پرید وسط ذهن من ... و گرنه که در آخرین سفر به رشت که همین یک سال پیش بود به چشم خویشتن دیدم که رشت آن شهر کوچک کافه من نیست ...

چه خبر؟

2008-12-30T14:14:00.002+03:30

معمولا با مامان روزی دوبار تلفنی صحبت میکنم. یک بار نزدیک های ظهر و یک بار آخر های شب ... هر بار بعد از سلام و احوال پرسی یا من میگویم چه خبر یا مامان ... و جواب اش هم همیشه یک جمله است ... خبری نیست سلامتی ... و هر بار که گوشی را قطع میکنم با خودم میگویم آخه در فاصله یک ظهر تا شب چه خبری میخواهی بشنوی ؟

پنجمین سالی است که در این شرکت کار میکنم . خبر جدیدی جز اینکه روز به روز اوضاع کار خرابتر میشود ندارم .
پنجمین سال است که در این خانه ساکن ام و به جز ترکیدگی لوله و لامپ سوخته و همسایه عوضی اینجا خبر دیگری نیست ...
زندگی عاطفی و عشقی و بلغ گنده هم ... لنگ می زند اساسی ...

خاطرت که برای من خیلی عزیز است خودت میدانی ، اما چه کنم که انگار لا به لای روزهایم کاربن گذاشته اند از بس که همه اش عین هم است ...

یک نمایش شلخته

2008-12-27T15:02:00.002+03:30

کرگدن( اوژن یونسکو)
کارگردان فرهاد آئیش
تئاتر شهر
همین روزها

مهدی هاشمی... بازیگر خوبی است ... شکی نیست ، آخرین بازی اش را – سریال دکتر قریب - خیلی پیگیری نکردم ولی بیشتر کسانی که دیدند راضی بودند که البته کارگردانی کیانوش عیاری فاکتور مهم تری بوده انگار... اما بازی اش در کرگدن ضعیف بود ... نقش مرد الکلی عاشق را که تبدیل به قهرمان می شود خوب در نیاورد.
آتنه فقیه نصیر... تا آنجا که این ور و آن ور خواندم اولین تجربه تئاتری اش بوده و خوب انتظار بیشتری هم نمیرود از اولین تجربه ، ولی آیا فرد دیگری در لیست بازیگران مورد نظر فرهاد آئیش وجود نداشته به جای فقیه نصیر سینمایی ؟
شهاب حسینی .. هیجان زده بود انگار ، به وجد آمده از حضور روی سن و آنقدر در گفتن دیالوگ ها به خودش فشار می آورد که گاهی نفس اش کم می آمد... از دست زدن های بعد از اجرا مشخص بود که نقش جلب توجه تماشاگران در انتخاب شهاب حسینی برای این نقش پررنگ بوده ....
فرهاد آئیش ... بازی کاملا تکراری ، انگار در این قالب جا گرفته و دیگر بیرون نمی آید.
مائده طهماسبی ... حداقل آئیش مثل بیضایی اصرار ندارد نقش اول را به زن اش بدهد ، به نظرم بازی بدی نداشت ولی دلیل انتخاب اش برای اجرای نقش مرد را نفهمیدم ...
به نظر من نمایش از نظر انتخاب لباس و گریم و ظاهر بازیگرها شلخته است ....

متن اصلی نمایش را نخوانده ام ، جایی خواندم که فرهاد آئیش نمایش را از روی متن اصلی ترجمه کرده و سعی اش بر حذف دیالوگ های اضافی و به قول خودش جمع و جور کردن متن بوده است.
با این حال این جمع و جور کردن و تغییرات اساسی مانع نمیشود که از دقیقه 50 به بعد حواس آدم به ساعت نباشد و هی در صندلی جا به جا نشود و منتظر پایان نمایش نباشد ...

لینک های مرتبط :

http://www.theater.ir/article.aspx?id=17429

http://www.theater.ir/article.aspx?id=13131

http://bahmanabdollahi.blogfa.com/post-192.aspx

2008-12-13T10:58:00.001+03:30

من از اینکه صبح خواب آلود در دستشویی را باز کنم و پایم را بگذارم روی دمپایی خیس بدم می آید ، از اینکه صبح بلند شوم بیایم سر کار وعصر برگردم و هی توی زندگی دور خودم بچرخم بدم می آید ، از اینکه نفر آخر زندگی کسی باشم بدم می آید ، از اینکه چای را کنار گوشم هورت بکشند بدم می آید ، از سوسک بدم می آید ...
مامان بزرگ میگوید : نگو مادرجون ... هیچ وقت نگو از چیزی بدت میاد یا میترسی ... از هر چی بدت بیاد یا بترسی سرِت میاد ...

از کوه برگشته بودیم پایین ،همین هفته پیش ، آن بالا یک کاسه حلیم خورده بودیم ، گرم و شیرین ، حیف که دارچین اش کم بود، برگشتنی سوار مینی بوسی شدیم که راننده اش عاشق خرمالو بود ، تا پایم را گذاشتم بالا و چشم اش به کیسه خرمالوها توی دست من افتاد گفت وای خرمالو ، من عاشق خرمالو هستم ها ، آن موقع یک مرد سی و چند ساله با ته ریش و ناخن های سیاه نبود، پسر بچه ای بود که ته چشم هایش برق میزد ، کیسه خرمالو را گرفتم جلویش و گفتم بفرمایین خوب ... اول یکی برداشت و قبل از اینکه من بگویم باز هم بردارین آن یکی دستش را برد داخل کیسه یکی دیگه هم برداشت و خرمالوی اول را که گاز زد لذتی در چهره اش بود که من فکر کردم کاش همه کیسه خرمالو را بدهم بهش .... دوستم بغل گوشم گفت دیدی نَشُسته خوردها ...

نرسیده به تجریش از مینی بوس پیاده شدیم و رفتیم سید مهد ی ... گشنه بودیم، داخل مغازه کنار پیشخوان ایستادیم ، آقای آشی با دستمالی که احتمالا زمانی سفید بوده ولی حالا به خاکستری میزد هی دور و بر دیگها را تمیز می کرد و داد میزد قند نداریم قند بیار ، شکر نداریم شکر بیار ، نون نداریم نون بیار ، روغن نداریم روغن بیار ...و دوباره از نو ، قند نداریم قند بیار ، روغن نداریم روغن بیار و ... همه اینها را با صدای بلند و ریتم یکنواخت در مایه های پسرخاله کلاه قرمزی برای یکی میگفت که نمیدانم کجای مغازه بود و دیده نمیشد ولی صدایش را که جواب این یکی را میداد از جایی میشنیدیم ، من حواسم پرت کاسه آش خوشبویی بود که روی پیشخوان انتظارم را می کشید و جودی هم از ظرف نونی که بغل دستش بود دو تا تیکه نون در آورد و داد دستم ، نون را به معنای تمام کلمه سق زدم و پشت بندش دو قاشق آش هم هورت کشیدم ...
بعد یادم هست همان موقع که من آخرین تکه باقیمانده نون را گذاشتم دهانم و هنوز گاز نزده بودم آن یکی دوستمان در ظرف نون را برداشت و یک نگاهی داخل اش انداخت و بعد گفت بچه ها نخورین ، آن موقع من آن آخرین تکه نون کذایی را می جویدم و به ذهنم رسید که حتما کپک زده بوده و حالا یک تیکه کپک که آدم را نمیکشد که دوستم گفت توی ظرفش سوسک هست ...
در آن لحظه دو راه داشتم ، یا باید لقمه نون جویده شده را قورت میدادم یا بالایش می آوردم ...

راه اول را انتخاب کردم .

من از اینکه سَرم بیاد می ترسم ...

2008-12-08T13:35:00.001+03:30

آقای حسابداری که از بیمه برای حسابرسی آمده دختر 4 ساله اش را هم همراه خودش آورده ... سعی کردم سرگرم اش کنم اما این بچه برای دو دقیقه هم نمیتوان کو نش را روی صندلی بگذارد .. سه دقیقه پیش برای بار 391 ام دور میز من چرخید و رفت توی آن یکی اتاق و آمد بیرون و پرسید : اینجا نماز داره؟
و من هاج و واج نگاهش کردم و دوباره پرسید اینجا نماز داره؟

یعنی چی اون وقت؟

دختر خانم همسایه هم دیشب آمد ، کلید خانه مادرش را تحویل اش دادم و کلی تشکر کرد و رفت ، این میان فهمیدم که هر سه تا نوه و داماد خانم همسایه پزشک متخصص هستند ...

فقط نفهمیدم چرا دخترش پشت تلفن اصرار داشت که تا 12 روز دیگر نمیتواند برگردد؟

2008-12-07T12:04:00.000+03:30

دیروز عصر دراز کشیده بودم روی مبل ، نیمه هشیار از سردردی که یک هفته است آزارم میدهد و خوابی که می آمد توی چشم هایم و میرفت ، صدای ناله از پنجره آشپزخانه شنیدم و از جا پریدم ، پای برهنه پله ها را دو طبقه رفتم پایین وپشت در خانه پیرزن همسایه آقای همسایه طبقه سوم را دیدم ،پرسید: پیچ گوشتی دارین ؟
در را شکست و رفتیم داخل ، خانم همسایه افتاده بود کف آشپزخانه، من هول کرده بودم و دست هایم می لرزید ، بالشت گذاشتم زیر سرش و تا آمدم پای راست اش را صاف کنم ناله اش به هوا رفت ، آقای همسایه گفت شکسته ، تکونش ندین...
زنگ زدیم 115 ، 5 دقیقه بعدش رسیدند ، سعی کردم با دخترش تماس بگیرم ، خانه نبود ، شماره موبایلش را از دفترچه تلفن پیدا کردم و زنگ زدم و بعد از کلی عذرخواهی سعی کردم با جملاتی که نگران کننده نباشد خبر بدهم ، دخترش خونسردتر از من بود ، گفت من تهران نیستم و تا 12 روز دیگه نمیتونم بیام به برادرش زنگ بزنین ، زنگ زدم برادرش گفت من وظیفه ای ندارم به دخترش خبر بدین ...
آقای 115 گفت مریض را میبرند بیمارستان فیروزگر ، خانم همسایه دادش در آمد که نه منو ببرین بیمارستان فرهنگیان نیاورون ، آقای 115 گفت ما وظیفه داریم مریضو به نزدیک ترین بیمارستان دولتی انقال بدیم ، به آمبولانس خصوصی زنگ زدیم ...
دنبال آمبولانس که راه افتادیم آقای همسایه گفت میبینین خانم تنهایی چقدر سخته، ازدواج کنین ... من هم گفتم شما که ازدواج کرده اید و یک پله جلوتر هستید بچه دار بشین ...
رسیدیم بیمارستان و عکسبرداری نشان داد که استخوان لگن شکسته ، برای پذیرش و رضایت عمل و خرید پلاتین و اینها بیمارستان به امضا و رضایت یکی از اقوام نزدیک بیمار احتیاج داشت ...
از بیمارستان زدم بیرون ، مامان زنگ زد که چیزی رو امضا نکنی ، که مسئولیت نیوفته گردنت و من زدم زیر گریه ، توی خیابون ایستاده بودم و آدم ها می آمدند می رفتند و مرا نگاه می کردند که برای پیرزنی گریه میکردم که توی دفترچه تلفن اش کلی شماره هست و جلوی هر کدام با دست خط لرزان اش نوشته ، برادر عزیزتر از جانم ، خواهر گلم ، علی پسربرادر عزیزم ، داماد گرامی ، دختر گلم و از همه اینها بعضی جواب نمیدهند ، بعضی خودشان را میزنن به کوچه علی چپ ، بعضی هم میگویند به ما ربطی ندارد...
برگشتم داخل بیمارستان پزشک کشیک صدایم کرد و نشاندم روی صندلی و فشارم را گرفت و گفت سرم بزنی حالت بهتر میشه ، گفتم فقط یک قرص مسکن بهم بدین و مثل همیشه از خودم عصبانی شدم که چرا در زمان های لازم قوی و آرام نیستم ....

القصه که آنقدر از بیمارستان زنگ زدند به اقوام اش و من زنگ زدم و داد زدم و خواهش کردم بالاخره برادرش آمد و من و آقای همسایه نزدیک های 11 برگشتیم خونه ، کاری از دستمان بر نمی آمد که ...

حالا از صبح نشسته ام اینجا و نمیدانم چه کار باید بکنم ، همه به گوشم می خوانند که نمیخواد بری بیمارستان و مسئولیت میوفته گردنت و خودشون یک کاری میکنن ...
از آن طرف صبح که تلفن زدم بیمارستان گفتند برادرش هم گذاشته رفته و یکی از اقوام باید رضایت عمل را امضا کند و دخترش هم به من زنگ زد وگفت که برو دکتر رو ببین و پلاتین بخر و امضا کن که عمل کنن من خودمو میرسونم و ...

شب که برمیگشتیم از بیمارستان آقای همسایه گفت نه شما ازدواج کن ، نه من بچه دار میشم ، پولامونو جمع کنیم اگر پیر شدیم بریم یک خونه سالمندان درست حسابی

2008-12-02T11:17:00.002+03:30

میگه رکسی اصرار نکن دیگه ، شام بیاین اینجا ، میگم نباید بگی اصرار نکن، باید بگی تعارف نکن ، میگه تعارف نکن یعنی چی ؟ میگم یعنی مثلا تو مهمونی ظرف میوه رو میگین جلوت ، تو میگی نه نمیخورم مرسی ، میگه پس اصرار نکن یعنی چی؟ میخوام بگم یعنی پافشاری ، یعنی .... میدونم که بعدش میگه پافشاری یعنی چی ؟ ... میگم یعنی مثلا پدرت میگه کیا نا ساعت 8 شده باید بری بخوابی ... تو بگی نه میخوام فیلم ببینم یا پدرت بگه این کارو نکن ، تو بگی نه دلم میخواد این کارو بکنم ...
نگام میکنه و میگه پس لجبازی یعنی چی؟

هر دو نشسته ایم پای کارتون جودی ابوت ، میگه اینو برای من گرفتی؟ میگم نه این مال دوستمه ، میگه اسم دوستت چیه ؟
جودی ...
اسم این خانمه چیه ؟
جودی ابوت ...
جودی عاشق این آقاهه است؟
اوهوم
میخواد باهاش ازدواج کنه ؟
اوهوم

صدایمان میکنند برای شام ، میگم ما نمیتونیم بیایم ، میخوایم کارتون ببینیم ، مامان میگه یعنی چی پاشین بیاین بعدش فیلم ببینین ، میگه رکسی تعارف نکن دیگه پاشو بریم شام بخوریم ...

حواسم هست که عمو یواشی سر شام میگوید این دو تا دختر عمو وقتی خوابشون میگیره اخلاقشون سگی میشه ، کارتون که نگاه میکنن چنان حواسشون پرته که هیچی نمیتونه از جلوی تلویزیون بلندشون کنه ، تو لجبازی و یکدندگی هم کپی برابر اصل همدیگن ...

2008-12-01T14:15:00.001+03:30

ظهر همان طور که میز ناهار را میچینم با خودم زمزمه می کنم وای وای وای پارمیدای من کوش ؟ وای وای وای میرم از هوش ..
دو روز است افتاده توی دهنم...
آقای پدر از بالای عینک یک نگاهی می اندازد و میگوید : از این آهنگا که میگه خودتو به من بچسبون هم گوش میدی ؟

2008-11-29T10:22:00.002+03:30

خانه دایی جمع هستیم ...
بزرگترها افتاده اند روی دور گله گذاری از جوان ها ، از من ، نگا ر ، سهرا ب و کاو ه و ...

که آره اینا با ما هیچ کجا نمیان و هی برنامه های خودشون رو دارن و یک ذره احترام به بزرگترها و خواسته هاشون نمیزارن ... حالا این همه با دوستهاتون میرین بیرون خوب یک دفعه هم با ما بیاین مهمونی ... بچه بزرگ کردیم که دور وبرمون باشه ... آدم خوب آبروش میره ... هی هر جا میری میپرسن بچه ها کجان ؟ بچه ها چرا نیومدن ...

بعد من از روی ذات خراب ام که میخواهم دلشان را به دست بیاورم میگویم بله خوب حق با شماست و ما اصلا نسل گهی هستیم ( البته که در حضور دایی و پدر به جای گه از معادل اش استفاده می کنم ) و در حق شما کوتاهی میکنیم و حواسم به نگا ر هم هست که آن طرف خون دارد خون اش را میخورد.

اما توی دلم میماند که بگویم آخه من که یک هفته است در کانون گرم خانواده عین جوجه تازه سر از تخم در آورده افتاده ام دنبال پدر و مادرم و هی از خانه این فامیل رفته ام خانه آن فامیل و بعد از کار سرم را عین بچه آدم انداخته ام پایین و رفته ام خانه و بابا از این بیشتر در کانون گرم خانواده ؟

بعد خدایی آدم جمعه ای را که میتواند تا لنگ ظهر بخوابد و بعد دوش بگیرد و لم بدهد روی مبل و فیلم اش را ببیند و ماست اش را بخورد ول کند بنشیند پای بازی پوکر یک جماعت بالای 65 سال کنسرو یبوست یا پای حرف و حدیث های فامیلی و شنیدن اینکه فلانی با فلانی قهر است و ال و بل ....

2008-11-24T14:56:00.003+03:30

دیشب
این سومین شب است که لودرها باقی مانده آن چیزی که قبلا یک خانه سه طبقه بود دو پلاک آنورتر را برمیدارند و کامیون ها پشت هم می آیند و می روند ... این سومین شب است که سر شب دو گوله پنبه می چپانم توی گوشم و روی تخت دراز میکشم ، غلت میزنم ، بلند می شوم ، غر میزنم ، دراز میکشم ، غلت میزنم ، فحش میدهم و نفرین میکنم و این پروسه تا 5 صبح که آخرین کامیون میرود و من همان طور که خواب تک تک سلول های بدنم را فرا گرفته با خودم زمزمه میکنم که خدایا این دیگه آخریش باشه خوب؟
.سومین شب است و هنوز به اینکه چیزی مدام توی گوشم باشد عادت نکرده ام و بدتر از آن اینکه این دو تا گوله پنبه اگر یک اپسیلون شنوایی ام را کم کرده باشند دروغ گفته ام عین اسب ... هنوز صدای حرف زدن مامان و پدرم توی آن یکی اتاق ، صدای زنگ تلفن ، صدای داد و فریاد زن همسایه ، صدای رفت و آمد کامیون ها را به وضوح میشنوم ...
امروز
نشسته ام داخل ماشین ، طبقه سوم پارکینگ ....طبقه منفی سه که تاریک است و بوی نم و روغن سوخته میدهد ، کارگر رستوران ها نی می آید و میرود و زل میزند به من که سرم را تکیه داده ام به پشتی صندلی و چشم هایم بسته است مثلا ... خوابم می آید عین اسب ... هیچ تصوری از اینکه اسب ها چه طور خوابشان می آید ندارم ، اما مثل اسب برای من یعنی خیلی زیاد ... یعنی خیلی تا ... یعنی این هوا

2008-11-23T14:57:00.001+03:30

دیشب عموی پدرم زنگ زد و برای امشب شام دعوت مان کرد ، آن موقع من یک کاسه بورانی لبو را گرفته بودم دستم و آرام آرام محتویاتش را با زبان لیس میزدم ، مامان پرسید : تو هم میای دیگه ؟

قبل از اینکه من بگویم نه بیام چی کار آخه ... پدرم از آن طرف گفت : حتما میاد
من هم نگفتم که آخرین تصویری که از دخترهای عمو دارم سه تا دراز بی خاصیت است که هی سرشان را میکردند توی کله هم و پچ پچ میکردند و هر هر می خندیدند
بینی و لبها و چانه را کردم توی کاسه و بورانی ام را سر کشیدم ... مامان گفت نوک دماغتو پاک کن ...

حالا مانده ام بین دل درد ، سردرد ، دل درد و حالت تهوع ، دل پیچه و حالت تهوع و کمردرد شدید کدام یک بهانه مناسبی است برای جیم زدن از برنامه خانوادگی امشب ؟

آقای سیا مک شا یقی شما به روح اعتقاد دارین ؟

2008-11-17T13:46:00.000+03:30

چند شب پیش رفتیم ولنجک پیاده روی ... این پایین توی ماشین با بخاری روشن مطمئنا یک لا مانتو و بلوز آستین دار زیرش به نظر کافی و گرم می رسید ، همان لحظه ای که توی پارکینگ از ماشین پیاده شدم به ذهنم رسید که خبطی کرده و این موقع شب در این هوا هوس پیاده روی به سرمان زده ...
مهتا گفت راه بریم گرم میشیم .... دنبالش راه افتادم در حالی که هر 57 ثانیه یک بار آب بینی ام را که راه افتاده بود بالا میکشیدم و اگر بگویم که ده دقیقه بعدش انگشت هایم بی حس شده بود اغراق نکرده ام ...
بعد هم به این نتیجه رسیدم که جز آدم هایی مثل ما تنها و بیکار و یک سری پیرمرد بالای 70 سال خوشحال با لپ های گل انداخته ، فقط زوج های بی مکان در آن هوا پیاده روی می کنند.
خلاصه که رسیدیم بالا و آش خوردیم با سیب زمینی تنوری و پشت بندش چای با خرما و یک کمی گرم شدیم و خیالمان راحت شد که آن چند کیلو کالری که سوزاندیم برگشته سر جایش ...
چند شب بعدش دوباره بیکار و تنها بودیم و این بار سینما را انتخاب کردیم و من گفتم بریم خو اب ز مستانی؟
با آنکه سینما رفتن برای من این روزها بدعذابی است از بس که همه زوج هستند و دوتایی و مدام نداشته های آدم جلوی چشم هایش است اما خوبی اش به این است که حداقل سینما گرم است و آدم دلش هی جیب پالتو و دست گرم نمیخواهد .
اما
آنهایی که میخواهند خودشان فیلم را ببینند بقیه داستان را نخوانند.

فا طمه معتمد آ ریا ( که به گمانم کرایه خانه بهش فشار آورده این فیلم را بازی کرده ) لا دن مستو فی ( چون شوهرش مدتی است فیلم نساخته احتمالا مخارج کمر شکن زندگی بهشان فشار آورده ) و پگا ه آهنگر انی ( که کم کم به این نتیجه میرسم که اگر مادرش کارگردان نبود اصلا بازیگر میشد یا نه ؟) سه خواهر هستند که با هم در خانه پدریشان ( پدر و مادر هر دو فوت کرده اند) زندگی میکنند ... خواهر بزرگتر که سالها معلم ریاضی بوده اما همه شعرهای نیما را از حفظ است، در اثر یک حادثه پایش آسیب دیده و خانه نشین شده ، خواهر وسطی در یک کارخانه مثلا حسابدار است اما در واقع کار یک مدیر عامل را انجام میدهد ...صاحب کارخانه ( کورش تهامی ) و سرکارگر کارخانه هم عاشق این خانم حسابدار هستند و آقای مدیر خجالت میکشد عشق اش را ابراز کند و نامه مینویسد و آقای سرکارگر هم یک شب یک گلدان میگیرد دستش و در خانه سه خواهر را میزند و خواستگاری میکند ...بعد عموی همین آقای مدیرعامل هم عاشق خواهر بزرگتر است و تشویق اش می کند که برگردد سر کار ... خواهر کوچیکه هم یک عاشق دلخسته غیرتی دارد که عین سوپرمن همه جا سر راهش سبز می شود ...

تا اینجایش من نشسته بودم مثل بچه آدم روی صندلی و فیلم ام را میدیدم و ماست ام را میخوردم ، تا رسید به صحنه ای که خواهر بزرگتر رضایت داد بنشیند روی ویلچر و بعد از سالها برگشت به همان مدرسه ای که تدریس میکرده و پشت در یکی از کلاس ها ایستاده بود و صدای یکنواخت معلم داخل کلاس شنیده میشد که میگفت :
اسلام به زنها اجازه میده که استقلال مالی داشته باشند و کار کنند و ...

اینجا که رسید من حس کردم هم باید ماست ام را خورم هم جد و آباد آقای سیا مک شا یقی را یک کمی مورد لطف و مرحمت قرار بدهم.

2008-11-16T15:19:00.000+03:30

خواب میدیدم که عمو مغازه پدربزرگ را فروخته 600 میلیون تومان و همه پولش را ریخته به حساب خودش ... بعد من تا فیها خالدونم داشت میسوخت و هی توی خواب حواسم بود که 600 میلیون تومن خیلی پول است و داشتم هوار میکردم که آخه چرا پدرم هیچی نمیگوید و هی داد میزدم و مثل همیشه هر چه داد میزدم صدایم در نمی آمد ... بعد از خواب پریدم ... یخ کرده بودم ... پتو را پیچیدم دور خودم و همانطور خواب و بیدار پیچ شوفاژ را پیچانم و کف پاهایم را چسباندم به رادیاتور که هنوز سرد بود و آرام آرام داشت گرم میشد بعد چشم ام افتاد به گوشی موبایل و اس ام اس اش را دیدم که 10 دقیقه بعد از 12 فرستاده شده بود ... همان موقع که من داشتم گلوی خودم را از حسادت 600 میلیون تومان پاره میکردم ...

فردا ببینمت رکسی ؟ حالم خیلی گرفته است ، به آرامش و مهربونیت نیاز دارم ...

میان خواب و بیداری یاد آن صحنه فیلم ماهی ها هم عاشق میشوند افتادم که رویا نونهالی به رضا کیانیان می گفت : یک بار شد بپرسی من چی می خوام ؟ یک بار شد ازم بپرسی من چی تو دلمه ؟ یک بار شد حرف های منو بشنوی ؟
و رضا کیانیان که مات و مبهوت مانده بود و تا می آمد دهان باز کند و حرفی بزند رویا نونهالی میگفت هیچی نگو ... هیچی نگو ... همه حرفهاتو شنیدم ...

ولی بعد معلوم که همه حرفها رو هم نشنیده بوده که ....
وبعدش ...

بعدش دیگه خوابم برد ...

2008-11-10T14:32:00.000+03:30

گیر افتاده ایم در ترافیک خیابان ولیعصر ، بین من و مادرش نشسته و مدام وول می خورد و ناخن انگشت سبابه اش را آرام می جود ....
حواسم به بیرون است ... به خیابان ، به آدم ها ، به باد ... خسته ام ، پلک هایم را میبندم ...
بعد صدایی می پیچد توی گوشم ، مثل صدای خوردن دست روی دست ، از جا میپرم ، میبینم که دوباره با دست محکم میکوبد روی دست بچه ... که صد دفعه گفتم ناخناتو نجو ...
حالا ترسیده و بغض کرده ، از گوشه چشم نگاهش میکنم که دست اش را انداخته پایین و همانطور آرام با انگشت سبابه گوشه شست اش را میکند ...
بعد پرت میشوم خیلی دور ...
که بچه بودم و ناخن هایم را میجویدم و مامان میخواست سر انگشت هایم را بگیرد روی گاز و من گریه کردم و جیغ زدم و التماس کردم و قول دادم که بار آخر باشد و ...

تصویرش انقدر پررنگ و ترسناک است که هنوز هم مرا می ترساند ...

2008-11-04T14:41:00.000+03:30

آقای مدیر گفت بمونین خونه خوب استراحت کنین .. روز اول از بس خوابیدم حوصله ام سر رفت ... به مهتا گفتم حسرت یک بازار رفتن به دلم مانده ، گفت فردا بریم ؟ گفتم اگر هنوز مریض بودم بریم ...
روز دوم صبحی که بیدار شدم انگشت سبابه دست چپ را گذاشتم روی پره بینی و یکی از آب نبات قیچی ها را هم چپاندم گوشه لپ ام و زنگ زدم آقای رئیس... صدایم را که شنید گفت آخ آخ خانم شما که هنوز حالتون خیلی بده ... امروز هم بمونین خونه استراحت کنین ...
رفتیم بازار ... باران ریز ریز می بارید و من بچه شده بودم ، هیجان زده دنبال مهتا از این دالان به آن دالان و از این راهرو به آن راهرو می رفتم و با خودم میگفتم که اگر گم بشم چه طور راه برگشت را پیدا کنم ...

کبک ام داشت خروس اش را میخواند ... چشم ام کردی ....

2008-10-29T15:49:00.000+03:30

حسین کجایی که بهم بگی رکسی این روزها بدجور کبکت داره خروس میخونه ها

Love actually را دلم میخواهد امشب دوباره ببینم ... فقط برای آن صحنه ای که پسره آن طور از خانه میزند بیرون و هی میرود و از نیمه راه برمیگردد و دستش را میکند توی جیب اش و در می آورد و دوباره می رود و بر میگردد و این خانمه هم میخواند که
I wont go

I wont sleep

I cant breathe

Until youre resting here with me

I wont leave

I cant hide

I cannot be

Until your resting here with me

آقای همکار بالاخره صدایش در آمد ... گفت همین یک آهنگو روی کامپیوتر دارین ؟
من نگفتم که ها این به تلافی هورت کشیدن تو ... این به تلافیه آنکه صدای چایی خوردنت مثل فرو رفتن آب در سینک ظرفشویی می ماند ... این به تلافیه آنکه هر وقت لیوان چایی را دستت میبینم ابرهای همه عالم در دلم می گرید ...
لبخند زدم و گذاشتم برای بار 17777 ام بخواند ...

ابرهای همه عالم در دلم می گرید را که مستحضرید از آقای اخوان ثالث کش رفته شده .....

2008-10-28T13:58:00.001+03:30

بازار مثل همیشه شلوغ است ... دنبال عطاری کوچکی میگردم تا گل ختمی خشک شده سفارش یکی از دوستان را بخرم ...
پا میگذارم داخل مغازه بوی ادویه ها و گل و سبزی های خشک شده یک لحظه گیج ام می کند... آقاهه انگار از زمان حضرت داوود پشت این دخل چوبی که موریانه ها تا الان باید پایه هایش را خورده باشند نشسته ... مرا یاد پدربزرگ ام می اندازد که مشتری هنوز سوال دوم را نپرسیده بود از در مغازه بیرون اش میکرد. ... با احتیاط می پرسم : گل ختمی دارین ؟
نمیگوید دارد یا ندارد ، گره انگشت هایش را از روی عصا باز میکند و داد میزند : چقدر ؟
گوش هایش سنگین است انگار ، بلند می گویم : والا .. اوم ... نمیدونم ...نیم کیلو ...
نیم کیلوووو ؟ مگه میخوای خیرات کنی ؟
نه آقاهه با پدربزرگ ام خیلی فرق دارد ... پدربزرگ ام اگر بود همین سه جمله را هم حرف نمی زد ، نیم کیلو گل ختمی میکشید میگذاشت روی دل مشتری و روانه اش می کرد ...
دو سیر بهت میدم بسته ...
دیگر نمیپرسم که دو سیر چقدر میشود اصلا؟ میگویم : دو سیر گل گاوزبون هم بدین لطفا ...
روی شیشه لنگه چپ در یک کاغذ بزرگ چسبانده اند که احتمالا زمانی سفید بوده و حالا به زردی می زند ، خواص دارویی گیاهان را نوشته ، سعی میکنم بخوانم در مورد گل ختمی چی نوشته ...
می پرسم : این گل ختمی دم کرده اش برای اعصاب خوبه ؟
نه بابام جان ...
بلند میشود و همانطور که دست چپ اش را روی عصا نگه داشته با دست راست که آرام می لرزد سرطاس را بر میدارد و فرو میکند در کیسه ی پر از گل های ختمی سفید خشک شده ...
یک مشت کوچیک ازش میریزی تو آب ، نیم ساعت میزاری دم بکشه ، دو تیکه نبات هم میندازی توش... برای درد قاعد گی خوبه ، خو نریزی رو هم بند میاره ...

این قاعد گی و خو نریزی آخرش را انقدر بلند می گوید که تا سه مغازه این ور و آن ور هم شنیده اند بی برو برگرد.

من در ولایت 1

2008-10-26T08:54:00.001+03:30

Today's fortune: Strong and bitter words indicate a weak cause

مسواک نزده ام ، با موهای ژولی و پولی و هنوز نیمچه خوابی در چشم تَرَم میشکند ... دوست دارم همین طوری بنشینم پای میز و به غرغر های مامان گوش بدهم که هر یک دقیقه یک بار میگوید این چه قیافه ای اومدی پای میز صبحونه ...

این آشپزخانه را دوست دارم ، با اینکه اگر دست من بود در و دیوارش را پر میکردم از رشته های سیر و پیاز خشک شده و سبد های چوبی و قابلمه مسی و ماهیتابه و کفگیر ملاقه چوبی . تنهای جایی است که بیش از هر مکان دیگری به من آرامش میدهد ...

دوست دارم همین جا بنشینم مامان را نگاه کنم که دانه دانه برگ های کاهو را با وسواس زیر شیر آب می شورد و می اندازد داخل سبد ، یا وقتی پیاز خورد می کند و اشک گوشه چشم هایش را با بازوهایش پاک می کند ، وقتی خبر ندارد پشت سرش ایستاده ام و داد میزند رکسی و من جواب میدهم و بر میگردد می گوید اه تو اینجایی ، همه این وقت ها را دوست دارم...

Today's fortune: Your luck has been completely changed today

2008-10-19T12:17:00.001+03:30

در خانه را پشت سرم بستم ، صدایی گفت ... خاله ؟
برگشتم ، صورت گرد و کوچک با دو رشته موی فرفری بافته رها شده روی شانه و جای خالی دندان های جلویی ، کیف اش را گذاشت زمین و مقنعه اش را سر کرد ، گردی صورت اش قاب شد میان سفیدی مقنعه ...
خاله به نظرتون مدرسه من شروع شده ؟
رد نگاه نگران اش را گرفتم تا سر کوچه
پرسیدم : زنگتون کی میخوره ؟
لب بالایی را با زبان خیس کرد و گفت نمیدونم
گفتم : نگران نباش ببین دوست هات هنوز دارن میرن داخل ... زود باش ...
کیف اش را برداشت و بدو رفت ...
خواستم بگویم مقنعه ات کجه بچه ... مراقب ماشین های وسط کوچه باش ... یواش انقدر ها هم دیر نشده ها ...

Today's fortune: A friend asks only for your time not your money

2008-10-18T14:21:00.001+03:30

امروز شنبه 27 مهر ماه 87
روز من نیست انگار ...

سلام الاغ عزیز حالت چه طوره؟

2008-10-15T13:18:00.001+03:30

با سارا سر دو تا تل سر صورتی و قرمز که یادم نیست کدام رنگ اش مال من بود ولی یادم هست که هر دو با هم مو نمیزدند، بحث میکردیم که مال من قشنگ تره ... نه مال من قشنگ تره ... بعد میکشید به اینکه دوچرخه من قشنگتره و نه دوچرخه من قشنگتره و بعد یک کدام از ما اول حرص اش می گرفت و میگفت که بی تربیت و آن یکی میگفت خودتی بی تربیت
نه تویی
تویی
تویی
توییی
تو تو تویی
توییی تویی تویی
قهر قهر تا روز قیامت ...
اییییییی ...
و پشت مان را میکردیم به هم و می رفتیم خانه تا دو روز بعد که یکی یادش برود قهر بوده و دوباره بازی را شروع کنیم ...

از آن موقع الاغ درونم زایمان کرده و یک خانواده پرجمعیت را تشکیل داده که هر چند وقت یکبار یکیشان که بیدار میشود به عرعر و جفتک پرانی بقیه هم پیروی میکنند...

Today's fortune: Good news will be brought to you by mail

2008-10-12T10:41:00.001+03:30

خیال میکردم که خیلی آرام شده ام و کم کم یاد میگیرم بیخود نگران نباشم...

دیشب نزدیک های 11 مسواک زده بودم و داشتم کرم میمالیدم به سر انگشت هایم که این اگزمای لعنتی اش دوباره عود کرده و ریش ریش شده ... موبایل زنگ خورد و آقایی گفت سلام من فلانی هستم...
این آقای فلانی دوست شوهر دوست من است ...
در کسری از ثانیه به ذهنم رسید که در مدت این 5 سالی که تهران هستم این آقای فلانی شاید سه بار هم به من زنگ نزده و من از دوستم مدتهاست خبری ندارم ... بیش از یک سال از آخرین باری که همدیگر را دیده ایم می گذرد و همین حدود هم از آخرین باری که تلفنی صحبت کردیم و حس کردم که ضربان قلب ام بالا رفته و یکی در همان لحظه شروع کرد به رخت شستن توی دلم ...
اولین جمله ای که بعد از سلام کردن گفتم این بود
چیزی شده ؟
و دومین جمله این بود
اتفاقی افتاده ؟

و آقای دوست شوهر دوستم گفت که نه چیزی نشده فقط فکر کردم خیلی وقته ازت خبری ندارم و گفتم زنگ بزنم حال و احوالی بپرسم

و من گفتم تو رو خدا چیزی که نشده ؟ همه خوبن ؟ اتفاق بدی افتاده؟
و آقای دوست شوهر دوستم به گمانم شاکی شد که ای بابا نه چه اتفاقی و اگر بیموقع زنگ زدم ببخشید و ...
و من عذرخواهی کردم و فکر کردم از بس که تلفن های بی وقت همیشه خبرهای بد برایم داشته اند شرطی شده ام ...

بعد با آنکه یک ربعی گفتیم و خندیدیم و من فهمیدم که جای نگرانی نیست و با خودم هی گفتم فردا زنگ بزن حال دوستت را بپرس و برو ببینش تا این همه احساس عذاب وجدان نداشته باشی ، با این حال تا دو تا از آن قرص های سبز ریز که نمیدانم واقعا آرام بخش هستند یا من به خودم تلقین میکنم که با خوردنشان حالم بهتر میشود را نخوردم و نیم ساعت توی خانه راه نرفتم خوابم نبرد ...

2008-10-11T13:46:00.000+03:30

پنج شنبه شب کیا نا زنگ زد که رکسی فردا میریم سینما؟ گفتم که اگر زود بیدار بشی میریم ...
با این امید که شب تعطیلی را تا دیر وقت بیدار میماند پای تلویزیون و عمرا فردا صبح به موقع بیدار نمیشود خوابیدم ... 8 صبح با زنگ تلفن از جا پریدم ، گفت من نیم ساعت پیش صبحانه خوردم و الان آماده ام و با بابام میایم دنبالت ...
گفتم لعنت بر سینما آزادی که این سانس 9 صبح را گذاشته برای کودکان و لعنت بر دهان من که بیموقع باز میشود ...

کلاه قرمزی گفت :
رفتیم مدرسه اولش گفتن یک س هست که سه تا دندونه داره ، گفتم اکشال نداره ... بعد گفتن یک س هست که دندونه نداره سه تا نقطه داره ، گفتم اکشال نداره بعد گفتن یک س هست که قلمبه است ، نه دندونه داره نه نقطه، بعد من گفتم پس اون س که قرصشو میخوریم چیه ؟ یکی گفت بچه سه نکن ... اون وقت من فهمیدم س های زیادی هست ...

دیشب با دوستی رفته بودیم پیاده روی ولنجک و آن بالا یک گروه 30-40 نفری وسطی بازی می کردند ..
بعد خوب دل من هم خواست ...

تعریف

2008-10-09T10:06:00.000+03:30

میگه :
یک خانمی اومد کلاس ورزش ... چاق بود ... خیلی چاق ها ... انقدر که شما پیشش باربی بودی ...

2008-10-08T12:23:00.003+03:30

صدایش کمی خواب آلود بود ، پرسیدم : خواب بودی ؟ و همزمان نگاهی به ساعت انداختم که عقربه بزرگ تازه از 6 فاصله گرفته بود ... یازده نشده هنوز ها ؟ !!
گفت : نه تازه میخواستم بخوابم ... خوبی؟
گفتم : مرسی خوبم ...
گفت : روز خوبی داشتی خوشگل ام ؟
خوشگل ام ؟!!! آنقدر شنیدن این کلمه با آن لحن مهربان از آدمی که عمر آشنایی مان به یک هفته هم نمیرسد برایم تعجب آور بود که مغزم هنگ کرد ...
پرسید : خسته ای خوشگل ام ؟
هول شده بودم و نمیدانستم این مکالمه را چه طور جمع کنم ... گفتم ببخشید بیدارت کردم و بعد بهت زنگ میزنم و گوشی را که گذاشتم هی با خودم می گفتم یعنی چی آخه ....

فردا عصر زنگ زد گفت : رکسی تو دیشب به من زنگ زدی؟ صبح بیدار شدم یادم بود با یکی حرف زدم ولی یادم نمیاد چی گفتم اصلا ؟

Today's fortune: You will pass a difficult test that will make you happier

2008-10-07T11:35:00.001+03:30

لاوسانگ گوش میدهم ، حسین کجایی که بگی مگه تو کار هم داری تو شرکت ؟
این روزها بیشتر از هر زمان دیگه ای پیاد روی میکنم ، از شرکت تا خونه ، از تجریش تا ونک ...
کوه رفتن های پنج شنبه ظهر را شروع کنیم جودی؟
ذهنم خسته است ... یک عالمه چیز ( از بعد از سریال بزنگاه هر وقت میگویم چیز ناخودآگاه یاد آن چیز می افتم ) عین مگس های سمج وز وز میکند تو سرم ... به خودم نگاه میکنم و رفتارهایم ، زیادی هیجان زده و عصبی و نگران هستم ... به جای شخصیت آرام و دوست داشتنی و ریلکس و مطمئنی که همیشه دوست داشتم باشم ...
هنوز نمیتونم و یاد نگرفتم با آدم ها حرف بزنم ... در مورد احساسم و اینکه چه چیزهایی ناراحت ام میکند و چی خوشحال ، تا می آیم دهان باز کنم هزار تا اما و اگر و این رو نگو این رو بگو می آید سر زبانم صف میکشد که نمیدانم کدام را باید قورت بدهم و کدام را بگویم ...

خدایی این آهنگی که الان گوش میدهم بدجور آدم را هوایی میکند عاشق شود ... راستی چرا من تا به حال عاشق نشده ام ؟
این که دلم بدجور دوست داشتن بی پروایی و بی ملاحظه و آشکار میخواهد را اگر ننویسم خفه خون میگیرم امروز .... این هم از پاییزی که همه منتظرش بودیم ... آمده تا با این شبهای خنک و روزهایی طلایی و آرام اش گند بزند به روح و روانمان

2008-10-06T09:35:00.001+03:30

نوشته هایم پر هستند از آدم های دور و برم ... از کیا نا ، کا وه ، مامان ، زن همسایه ... هر چه تلاش میکنم خارج از این چهارچوب زندگی واقعی چیزی بنویسم ذهنم یاری نمیکند ... خیلی که زور بزنم ذهنم میرود به فر شید ...

شوهر خاله خالی بندم که پنج شنبه هفته پیش در مهمانی تولد دخترش گفت

چند شب پیش رفتیم شکار ، تو این جنگل بالا گراز زدیم ، گوشتشو جای گوشت گوزن دادم همسایه ها خوردن ...

حتی من هم دلم مدر سه مو شها می خواهد ....

کیانا زنگ زد که رکسی بریم سینما ... تخم لق اش را خودم دهن اش انداخته بودم.

به نظرم در چند سال گذشته سینما در زمینه فیلم های کودک و نوجوان دستش خالی بوده ... مجید مجیدی یا طالبی هم اگر فیلی ساخته اند فقط بازیگر کودک داشته با مضمون اجتماعی و تلخ ...

سینما آزادی یک سانس در روز اختصاص داده است به پخش فیلم های کودکان ... فیلم هایی مثل مدرسه موشها ، گلنار ، کلاه قرمزی و پسر خاله ... وفعلا با کلاه قرمزی و سروناز شروع کرده ، هر روز در سانس 9 صبح که نمیدانم وقتی بیشتر بچه ها صبح ها مدرسه هستند و پدر و مادر ها هم سر کار این سانس 9 صبح دیگر چه صیغه ای است....

آخرین باری که ار اک بودم با کیانا نشستیم و سه بار پاندای کونگ فو کار را دیدیم و شنیدم که پدرم داشت یواشی به مامان میگفت به نظرم رکسی بیشتر این کارتون ها رو برای خودش میخره تا کیا نا

جمعه این هفته قول دادم ببرمش سینما را برای اولین بار تجربه کند و بعدش هم تئاتر عروسکی کدوی قلقله زن که ساعت 10 همان سینما فرهنگ اجرا می شود ...

خلاصه که خونه دار و بچه دار زنبیلتو بردار و بیار

2008-10-04T10:58:00.000+03:30

کلید می اندازم به قفل و در را آرام باز میکنم ، خانه غرق در تاریکی و سکوت است ... ساک و کیف و کیسه ها را یکی یکی از آسانسور می کشم داخل خانه و در را میبندم و دو بار کلید را می چرخانم ... بعد از سه روز سفر دلم میخواهد این در بیست و چهار ساعت بسته بماند ...

یک ماه دیگر درست 4 سال از روزی که به این خانه آمد میگذرد ... 4 سال طول کشید که اینجا خانه من بشود و حالا وقتی میروم آن خانه پدری و مادری دلم برای اینجا تنگ میشود ...
ته دلم نگران یک ماه دیگر و موعد قرارداد و نظر صاحبخانه هستم ، دلم خانه جدید و همسایه های جدید نمیخواهد ...

چند روز پیش رفته بودم لباس های کا وه را از اتوشویی بگیرم ، آقاهه گفت خانم فلانی مثل اینکه ما همشهری هستیم ... بعد من با چشم های گرد شده نگاهش کردم و او در جواب علامت سوالی که داشت دور سرم می چرخید گفت که یکی از کسبه محل بهم گفت که شما هم ار اکی هستین...
مانده ام که وقتی که کل مکالمه ام با کسبه محل در حد سلام و یک سطل ماست و یک قوطی شیر و سه تا نون خلاصه میشود این اطلاعات را چه طور از زندگی آدم به دست می آورند آخر ...

2008-09-30T12:40:00.000+03:30

Today's fortune: You are talented in many ways

سارا کجایی په ؟

2008-09-23T14:46:00.001+03:30

از مامان می پرسم هیچ شده که تو را توی خیابون دیده باشد...
نه ، مامانشو یکی دو بار دیدم ، از تو سراغ گرفت ، داداشش رفته سربازی ها ...

سینا که به نرده های تراس طبقه چهارم آویزان میشد و آب دهانش را جمع میکرد و منتظر میشد که یکی از آن زیر رد شود ...

دو روز پیش که از پل سرازیر شدیم پایین و نرسیده به سرخیابانمان دیدم همه چی تغییر کرده و دیگر میدانی نیست و باید بپیچم به چپ و داشتم گیج میزدم که چی شد و اینجا چرا اینطوری شده ، فهمیدم آن گودال بزرگی که قرار است زیر گذر و وروگذرشود از میان مدرسه ما گذشته ...

همان مدرسه ای که هر سال به هفته دوم شروع کلاس ها نکشیده ما را از هم جدا می کردند ، یکی روی این نیمکت و آن یکی یک ردیف آن ور تر روی نیمکتی دیگر ...

از بس که حرف میزدیم با هم ...

آن موقع چه خبر داشتم که بعدا تو میشوی زن پسرعمه ی پسرعمه من و از قضا عمه من سالها با خواهر شوهرش کارد و پنیر بوده اند و شوهرت از من خوشش نمی آید و این وسط دوستی بین ما میشود پرتقال فروشی که هنوز هم پیدا نشده است ....

2008-09-17T10:37:00.001+04:30

یک
پست قبل اشاره ای بود به پدر و مادرهایی که میخوان توانایی و استعداد های بچه هاشون رو بکنن تو چشم مردم وگرنه من رز میخورم که تصوری از بچه داشتن داشته باشم ...

دو
یکشنبه بود که جودی پیغام داد فرهنگسرای هنر نمایش فیلم مستند کوتاه داره .. بریم ؟
بریم ...

سالن نسبتا خلوت بود و مجری برنامه بعد گفت که انتظار داشته تعداد افراد از این هم کمتر باشد .

خاطره خوش بو نيست به كارگرداني آذر مهر ابي

گفتگوی کارگردان با دختری که در دستشویی عمومی کار میکند و بعد کارگردان دوربین را به دست دختر میدهد و از اینجا به بعد شاهد گفتگوی دختر با کارگردان هستیم که از مشکلات زندگی اش می گوید.

کارگردان : چند سالته ؟
دختر : 14 سال
کارگردان : درس خوندی ؟
دختر: نه
کارگردان : اصلا مدرسه نرفتی ؟
دختر : نه

کارگردان: چرا درس نخوندی ؟
دختر : بابام نذاشت برم مدرسه

کارگردان: خواهر برادرات هم درس نخوندن؟
دختر : نه بابام نمیزاره

کارگردان: دوست داری بری مدرسه ؟
دختر : بابام نمیزاره

کارگردان: بابات کار میکنه؟
دختر : نه بیکاره ...

کارگردان: یعنی اصلا کار نمیکنه؟
دختر : نه معتاده ...

کارگردان: دوست داری بزرگ شدی چی کاره بشی؟
دختر به دوربین نگاه میکنه ،روسری اش رو مرتب میکنه ، لبخند میزنه و جوابی نمیده ...

به نظر من این فیلم رو باید در دسته سینمای معناگرا قرار بدن ...

سه
فردا میروم ولایت تا دوشنبه

چهار
من همه اش فکر میکردم که چرا هی مطالب تکراری میخونم تو گوگل ریدر و نگاه نمیکردم ببینم کی شر کرده ... امروز تازه فهمیدم که از اونجایی که دوستان همه رومانتیک و گوگولی هستند مثلا یکی تو بلاگش یک عکس میزاره از ساحل یک دریاچه آروم دم غروب که باد پیچیده لابه لای چمن های بلندش
بعد آذین شر میکنه و یک کامنت هم میزاره روش مثلا که یکی منو ببره اینجا لطفا
همون عکس رو بعدی شر میکنه مینویسه من هم میام سه شنبه نریم من کلاس دارم
بعدی شر میکنه مینویسه من من من هم ببر ، هر جا برین من هم میام ، من پایه ام ...
بعدی شر میکنه مینویسه پس من چی ، بی من میخوان برین نامردا؟
بعدی شر میکنه مینویسه حتی من هم دلم خواست
بعدی شر میکنه مینویسه وای چقدر خوشگله ... من هم میام بای دیفالت

دوستان خواستم بگم بزارین من که برگشتم همه با هم میریم....

Today's fortune: Your dearest wish will come true

2008-09-13T10:23:00.002+04:30

عکس از اینجا

به بچه نداشته ام فکر میکنم ، به اینکه توی تاکسی روی پاهای من نشسته ، در گرمای هوا با لپ های گل انداخته و موهای فرفری خیس از عرق ، می برمش کلاس زبان تا امتحان آخر ترم اش را بدهد ، بعد دستش را میگیرم و می برم کلاس سنتور ، دو ساعت مینشینم پشت در کلاس و چشم هایم را میبندم و فکر میکنم به اینکه پیانو باکلاس تر است ...
شب اش در مهمانی به بچه نداشته ام میگویم به خاله بگو سگ به انگلیسی چی میشه ؟ به عمو بگو سیب به انگلیسی چی میشه ؟
آهنگی که امروز یاد گرفتی بزن عمو ببینه چه خوب میزنی ...

بعد چشم هایم برق می زند و لبخند می آید روی لب ام و احساس رضایت میکنم...

Today's fortune: You are soon going to change your present line of work

2008-09-11T11:07:00.001+04:30

باد میوزید و خاک و خاشاک و کاغذ پاره ها را توی هوا می چرخاند .... پناه بردم به ایستگاه اتوبوس و زمان انتظار باقی مانده را آنجا نشستم . نشستن روی صندلی ایستگاه اتوبوس که سه طرفش را هم تبلیغات گرفته باشد تجربه ای است ... زندگی پیش رویت محدود میشود به چهار چوبی که هر چند ثانیه و چند دقیقه تصویر متفاوتی را میبینی ... ماشین هایی که میگذرند و گاه و بی گاه در ترافیک پشت چراغ قرمز چند ثانیه ای توقف می کنند. اتوبوس هایی که ده پانزده دقیقه یک بار می آیند و آدم هایی که از جا می پرند و سوار می شوند یا برمیگردند و دوباره روی صندلی منتظر اتوبوس بعدی می شوند... آدم ها ، کیف ها ، کفش ها ، کیسه هایی که در دستشان است ، ظرف های کوچک حلیم و آش ، جعبه های شیرینی ....

این روزها حس هایم را خودم هم نمیفهمم ، شادم به ثانیه ای غمگین میشوم ، غمگینم به ثانیه ای لبخند می زنم ، آرامم به ثانیه ای رگ ابولحسنی درونم میجوشد ... نیمه پر لیوان را میبینم به ثانیه ای غر میزنم ... دلم آن خانه را میخواهد و میدانم پایم آنجا برسد دلم این خانه را میخواهد ...

باید زنگ بزنم فوت برادر همسر همکارم را تسلیت بگویم ... دستم هی میرود به تلفن و برمیگردد ... از آن کارهایی است که آخر آنقدر عقب می اندازم تا از زمانش بگذرد ...

روی یک تکه کاغذ کوچک نوشته ام صابون دستشویی و چسبانده ام گوشه مونیتور ... تنها راهی است برای اینکه یادم نرود.

Today's fortune: Today is a good day to spread joy

2008-09-10T11:56:00.000+04:30

شنبه گذشته طی یک عملیات ژانگولر پریدن از روی تخت، انگشت کوچیک پای چپ ام ورم کرد و کبود شد ... معلوم شد که مو برداشته ولی خدایی انگشت کوچیک پا را چه طور میشود گچ گرفت ؟
مدارا میکنم تا خوب شود و فعلا لنگ لنگان قدمی برمیداشت ، هر قدم دانه شکری می کاشت روزگار می گذرانم.
در عوض فهمیدم که زندگی برای معلولان جسمی و افرادی که در راه رفتن مشکل دارند سخت است ، سطح پیاده رو ها یکسان نیست ، در بیشتر نقاط برای عبور از جوب ها باید از پل هایی که نسبت به سطح پیاده رو مرتفع هستند عبور کرد که برای شخصی که از ویلچر یا واکر استفاده میکند مشکل است . پله ورودی اتوبوس ها بلند است و ورودی بیشتر مغازه ها و پاساژها پله دارد و شیب بیشتر رمپ ها زیاد است.
عبور از خیابان برای کسی که به علت نقص در راه رفتن سرعت کمتری دارد سخت است... تجربه این چند روز من در یک جامعه آماری محدود به خیابان شریعتی محدوده سید خندان تا سر میرداماد، خیابان میرداماد ، خیابان ولیعصر حدفاصل ونک و میرداماد، نشان داد که راننده های اتوبوس های واحد آدم ها را مشابه سوخت بنزین در بازی آتاری میبینند ، راننده های تاکسی و مسافربرهای شخصی کمترین توجه را به عابر پیاده دارند و با دیدن چراغ زرد به جای اینکه از سرعتشان کم کنند گاز میدهند که در ثانیه های آخر چراغ را رد کنند. اکثریت راننده های زن چنان به فرمان میچسبند و حواسشان شش دانگ به رانندگی است که عابر پیاده لنگان را نمیبینند .
راننده های ماشین های شخصی بیشترین مراعات را نسبت به پیاده ها آن هم از نوع مونث اش دارند ، نه تنها سرعت کم میکنند ، بلکه چراغ می زنند ، نگه میدارند و به صورت فردین واری اصرار دارند که آدم را تا جایی برسانند.

Today's fortune: What's vice today may be virtue tomorrow

2008-09-03T11:19:00.002+04:30

گفت : بابام زنگ زد گفت دیروز اون آقاهه که با کت و شلوار تو خونه راه میره رو دیده ...

نگا ر با تعجب پرسید : کدوم آقاهه ؟
:یک روح تو خونمون داریم ، برای خودش میاد و میره

از جایی که نشسته ام بالشت را پرت میکنم سمتش و میگویم بچه تو دوباره خالی بندی کردی ؟
نه به خدا رکسی جون من چند ساله میبینمش ، مامان و بابام باور نمیکنن ، دیشب بابام دیدتش ...
:بابات دیشب یا توهم زده یا تو رو گذاشته سر کار ....
:نه به خدا ...مامان بگو بهشون که هی همه چیزو تو خونه جا به جا میکنه ..
خاله دراومد که راست میگه ... یک شب من نشسته بودم اومد از کنارم رد شد و سلام کرد ...
: روح مودبیه پس ...
نگا ر گفت : آتلیه ماهم روح داره ... یه روز من تنها بودم از تو اتاق صدای جیک جیک میومد همه جا رو گشتیم هیچی نبود ... بعد هی عکس ها رو جابه جا میکرد و اینا..
آ یدا گفت : یک شب با بچه ها جمع شده بودیم دور هم احضار رو ح ....

گفتم بس کنین دیگه ..دو روز دیگه همتون میرین من میمونم تنها میترسم ...
ایر ن گفت : رکسی جون بزار بگه بابا کِرکِر خنده است ...
آ یدا گفت : نه واقعا میترسی ؟

نیم ساعت بعد ایر ن که وقتی از جایش بلند میشد اطرافش را هم میپایید گفت : اشکال داره من میرم دستشویی درو باز بزارم ؟

Today's fortune: Your love life will be happy and harmonious

2008-08-31T16:02:00.002+04:30

خوب قالب قبلی یهویی هوس کرد که خراب شود ... من هم دست به آچار شدم و خواستم ابرویش را بردارم زدم فلج اش کردم ... این شد که برگشتم به قالب قبلی تا وقتیکه آقای به دادم برس را پیدا کنم که فعلا موبایلش خاموش است ...

Today's fortune: If your desires are not extravagant they will be granted

2008-08-28T10:55:00.001+04:30

کاش میشد قرار ناهار این هفته را عوض کنیم به شام ، به جای رستوران قبیله روبروی پارک ملت هم من کافه paris-chezjanou را پیشنهاد میکنم ، شاید بعدش اگر خیلی دیر نباشد برویم کنار رود سن پیاده روی

حتما فرشته ای که خدا مسئول رسیدگی به آرزوها کرده و من هم جزو حوزه تحت مسئولیت اش محسوب میشوم مودبانه آرزوی من را میخواند و شاید آهی هم بکشد از اینکه چرا خدا انقدر دست و پایش را بسته است که اختیار ندارد خواسته این دخترک را برآورده کند ، یک مهر غیر معقول میزند روی درخواستم و میفرستد بایگانی ...

دیکشنری نارسیس extravagant را گزافگر،غیرمعقول،aعجیبrغریب،cگزاف ،iمفرطs ترجمه کرده است.

Today's fortune: A good time to finish up old tasks

2008-08-25T11:10:00.001+04:30

دنیا خیلی کوچک شده ... آنقدر که یک هو دیدی وقتی در یک جمع کاملا بی ربط اسم پسر دایی ات و زنش را می بری- که از بس همیشه سروکله شان توی هم فرو رفته است معروف شده اند – و یکی از همان آدم های بی ربط جمع می گوید اِه فلانی رو میگی ؟ پسر داییته ؟ من میشناسمش بابا ... خدایی بد زمونه ای شده دیگه آدم با خیال راحت غیبت هم نمیتونه بکنه

2008-08-24T12:55:00.002+04:30

موقع فوت کردن شمع هات چی آرزو کردی؟
نمیتونم بگم ....
بگو دیگه ....
آخه رازِ
نه بگو بگو ...
آرزو کردم امسال یه 206 آلبالویی بخرم ...
اَه باید دوماد آرزو میکردی ، اون وقت دومادِ خودش برات 206آلبالویی میخرید ...

پ ن : مرسی از همه تبریک های تولدانه ...

2008-08-21T01:12:00.000+04:30

روی قوطی های کرم را میخوانم ، کرم شب مرطوب کننده ، کرم دور چشم رفع کبودی ، کرم دور چشم رفع چین و چروک ...

یکی از این کرم به من بدین لطفا...

آقای داروخانه دار 4 سال است من را میشناسد ... از بالای عینک نگاهم میکند و میگوید : واسه خودت میخوای ؟........... بله ... چند سالته ؟............... 31 سال ...

خانما سنشون کم میگن ، تو زیادش میکنی ؟............. نه به خدا

یک کیسه دارو میدهد دست مردی که جلوی من ایستاده و میگوید : تو که دور چشمت چین و چروک نداره ...... دهانم را به حالت خنده باز میکنم و میگویم ایناها اینا دور چشم ام ...

ورزش میکنی؟....... نه .....ورزش کن ،هر روز .... جانم چی میخواین ؟

این جمله را به خانمی که بچه به بغل تازه از راه رسیده میگوید ... پس هنوز که وایسادی ...

این را به من میگوید که هنوز جلوی پیشخوان این پا و اون پا میکنم ....

خوب کرم نگیرم یعنی ؟ ......نه دختر جان ، بعد از 35 سالگی ، این چین های ریز رو همه دارن ، گیر نده بهشون...

پس یک مرطوب کننده بدین ....... حقوق گرفتی امروز نذر کردی تا خونه نصفشو خرج کنی ؟ ............ یک شامپو بدن هم بدین ،نیوا آووکادو ....

از داروخانه که بیرون می آیم اولین اس ام اس امروز میرسد .... سلام رکسی .... تولدت مبارک .... پنج شنبه کجایی؟ اگر بیکاری ببینمت ...

یک قطره آب نمیدانم از کجا میچکد روی صورت ام ، مینویسم سلام سلی ، مرسی ، رو ابرهام ، برگشتم زنگ میزنم ....

2008-08-20T10:37:00.001+04:30

بچه را روی پاهایم نشانده ام ، گردن باریک و کوچک اش قدرت نگه داشتن سرش را ندارد و لق میزند ... نوک بینی ام را آرام می مالم به بینی اش و برای موچ میکشم ، ریسه میرود از خنده ...
مامانش آن طرف نشسته و واو به واو کلماتی را که در کتاب روانشناسی کودک خوانده برای آن یکی دوستم بلغور میکند ...

بچه باید در شش ماهگی ...
بچه باید در هشت ماهگی ...
بچه باید در یک سالگی ...
بچه باید در 15 ماهگی ...

صورتم را که خیلی نزدیک میبرم خیره میشود به من و آن گردی عسلی چشمهایش چپ میشود ...
آروم میگویم خیلی خری ... بچه تو خیلی خری ...
چنان از ته دل میخندند که ردیف لثه های بیدندانش تا ته معلوم میشود ...
اگر بچه من بودی اگر بچه من بودی میزاشتم هر کاری که دلت خواست بکنی ... دوست داشتی درس بخونی ... نداشتی نخونی ... میذاشتم با دماغ آویزون راه بری و یادت میدادم فحش ک دار بدی ... فحش ک دار دوست داری ؟ ها ؟ دوست داری ؟ ها ؟
با چشم های گرد شده من را نگاه میکند و یک صداهایی در میآورد ... غوووونن .. آااااا غغغغغ...ممممم
یادت میدادم پا برهنه بری تو حیاط بعد با همون پاهای سیاه بیای بری روی مبل خونه مامان بزرگ ات ... جای دست های کثیف ات هم همیشه باید به دیوار باشه ... یادت نره ...
دستش را مشت کرده و با قدرت می میکد ، آب دهانش راه گرفته ...

مادرش هنوز مشغول است ...
بچه باید در 22 ماهگی ....
بچه باید در 27 ماهگی ...

میبینی چه نقشه هایی برات کشیدن ؟ از الان تا 31 سالگی برات برنامه ریزی کردن .... ولی تو باید گند بزنی به کتاب های روانشناسی مامانت ... خوب؟ خوب ؟ بلدی گند بزنی ؟ بلدی ؟ ببینم چه طوری حال این مامان باباتو میگیری ها ...

گردی چشم هایش ثابت مانده ، انگار که روی مساله مهمی تمرکز کرده ....

پیففف...پاشو بیا این بچه تو بگیر مثل اینکه کار خرابی کرده ....

مدافع حقوق حیوانات

2008-08-18T14:44:00.000+04:30

خانم حیوون ها همه شون احساس دارن ... باورتون نمیشه دیشب من و خانم ام اومدیم توی لابی ساختمون ... دیدیم یه سوسک له شده وسط لابی افتاده ... بعد یک سوسک دیگه همینطوری کنارش ایستاده بود و هر کس رد میشد فرار نمی کرد ...
شما فکر میکنین همون سوسکه یعنی احساس نداره ؟ حتما داره ... اونجا وایساده بود یعنی که هر کی جفت منو کشته بیاد منو هم بکشه ...

2008-08-16T23:40:00.000+04:30

این پست را لینک میکنم تا یادم باشد دلم چقدر چقدر برایت تنگ شده ... برای نگاه ات ... برای حرف زدنت ... برای بلغ گنده ات و برای ....

نمی دانم بالاخره این ماییم که دلتنگی می کنیم یا دلتنگی ست که ما را ... !

2008-08-16T10:47:00.000+04:30

تلویزین خانه در تصرف لاست است ... پناه میبرم به اتاق خواب و با کامپیوتر فیلم نگاه میکنم و هر جا حوصله ندارم فیلم را جلو میبرم ...

بعد از زمانی طولانی تنها زندگی کردن مدل همه چیز زندگی آدم تنهایی میشود ... عادت میکنی که تنها فیلم ببینی ، تنها غذا بپزی ... تنها غذا بخوری ... تنها بروی ... تنهای بیایی ... یک جوری میشود عین لباس تن آدم که گاهی هم خسته کننده میشود ولی ته اش آدم این شلوار را می اندازد دور و یک شلوار دیگر میخرد ... یعنی مجبور است لباس بپوشد دیگر ... فقط این مدل اش قید و بند ندارد ...

حمایت از خانواده یعنی ....

2008-08-12T09:02:00.005+04:30

دور و بر من پر از آدم هایی است که یا صورت مساله را درست نمیفهمند یا آنرا کلا پاک می کنند.

روزی که دکتر گفت قلب پدرم باید عمل شود من نگران بودم که آیا تیم جراحی و دکتر جراح به اندازه کافی با تجربه و حاذق هستند یا نه ؟ میان اون نگرانی ها عمه وسطی گفت من یادمه سال 47 پدرت با اون رفیق اش که عینهو چوب قلیون بود از اینجا راه افتادن رفتن کرمانشاه و تا برسن اونجا 15 تا شیشه آبجو رو دو نفری خوردن، همون آبجو ها کار دستش داد...

آن جمعه ای که همه جمع شده بودند خانه ما و بحث از احمدی نژاد بود و سیاست های غلط اش و اوضاع بد اقتصادی ، من حرف لایحه حمایت از خانواده را پیش کشیدم و همه ریختن سرم که تو هی میشینی پای این سایت ها و چرت و پرت هایی که مینویسن رو میخونی ..

گفتم : مرد در صورت داشتن تمکن مالی و تعهد به قاضی مبنی بر اجرای عدالت می‌تواند زن دوم و سوم و چهارم بگیرد و به اجازه‌ی زن اول خود هم نیازی ندارد.

گفتن : مرد های ما که همین یکی رو هم نمیتونن از پسش بربیان

گفتم : مردان می‌توانند چندین زن صیغه‌ای بگیرند و الزامی هم به ثبت ازدواج‌شان ندارند.

گفتن : خدارو شکر پسرها ما اهل این کثافتکاری ها نیستن

گفتم : حضانت فرزندان حتی اگر به مادر برسد، ضمانت اجرایی نخواهد داشت. به عنوان مثال، اگر پدر ی حاضر نشود فرزندی را که حضانتش به عهده‌ی مادر است، به او بدهد، فقط به جریمه‌ی نقدی محکوم می‌شود.

گفتن : زن اگر عقل داشته باشه بعد از طلاق بچشو میندازه جلو مرده خودش میره دنبال زندگیش ...
گفتم : زنانی که مهریه های‌شان بالاتر ازحد متعارف باشد، باید هنگام عقد بابت مهریه‌ی نگرفته‌شان مالیات بدهند. حد متعارف مهریه را دولت تعیین می‌کند.

گفتن : ما که تو فامیل رسم نداریم مهریه داشته باشیم ...

بعد عمه بزرگه درآمد گفت که اصلا تو از بس که با این فمینیست پمینیست ها میگردی و یک مشت دختر مجرد ضد مرد دور و برت رو گرفتن شوهر نمیکنی دیگه ... ول کن این حرف ها رو پاشو برو سر خونه زندگیت ...

و چون در فامیل ما هر کس حرف خودش را میزند و روی عقیده خودش پافشاری میکند و دموکراسی کیلویی چند ... تو دو راه داری یا یک دسته رز میخوری و میگویی بله حرف شما قبول یا مانتو روسری ات را برمیداری و میزنی بیرون ...
من معمولا راه دوم را انتخاب میکنم

این لایحه اسم بی‌مسمایی دارد

توهین به انسان بودن

حکايت ِ دره‌ي نريده‌ي من

2008-08-07T11:28:00.001+04:30

دقیقا نمیدونم در علم پزشکی کنترل حس های بدن چه طور تعریف می شود... چیزی که در ذهن من هست اینه که مثلا یک قسمتی از مغز کنترل کننده حس هاست ... که وقتی انسان شاد میشه اون قسمت از مغز حسی میفرسته و نتیجه اش خنده است ... حالا بحث دقیق و تخصصی پزشکی اش که میشه مثلا ترشح هورمون فلان و بیسار در خون یا اینکه اصلا تعریف کنترل حس های بدن چیز دیگه ای هست رو من کلا بیلمرم هستم ...
من فقط میخوام بدونم اون قسمتی که از مغز که کنترل مجاری اشک چشم و گریه کردن را به عهده داره کجاست .. باید براش توضیح بدم که کارش فقط اینه که وقتی من غمگین هستم به کار بیوفته و به مجاری اشک فرمان بده و ... حالا اینکه همیشه وقتی خیلی خوشحال هم هستم یا وقتی هیجان زده هستم ، وقتی میخوام احساسمو به کسی نشون بدم یا وقتی میخوام به کسی بگم که از دستش ناراحت هستم هم اون حسگره کار میوفته ، رو میشه بی خیال شد .. ولی این که الان من عصبانی هستم و میخوام برم روبروی آقای رئیس بشینم و بهش بگم که من با این شرایط دیگه اینجا کار نمی کنم ، باید مرکز مربوط به عصبانیت در مغز فعال بشه که اونم فکر نکنم هیچ رقمه به مرکز گریه و اشک اینها ربط داشته باشه .... پس یا مرکز عصبانیت کار نمیکنه یا مرکز گریه دچار اختلال شده و داره تو کار قسمت های دیگه مغز دخالت میکنه ...

2008-08-04T13:30:00.001+04:30

من تا همین یک سال پیش فکر میکردم که این حرف هایی که پشت سر شیر ازی ها می زنند شایعه است و فوق اش حالا یک کمی خونسرد هستند و آب توی دلشان تکان نمیخورد ....
مثلا خوب است که مثلا یکی بیاید بگوید همه ارا کی ها ذاتشان شیشه خورده دارد ؟ درست که یک کمی بدجنس و بدذات هستند ولی شیشه خورده را فقط باید ا راکی اصیل باشی تا بفهمی یعنی چی ....
بعد یک سال قبل شرکت یک قرارداد درست و درمان با آ ب و فا ضلاب شیر از بست که قرار بود وضع شرکت را از این رو به آن رو کند ، اما نمیدانم چی شد که از آن رو به این رو کرد.
تا ساعت 9 صبح که که به سختی میشود کسی را در آ بفا شیر از پشت میزش پیدا کرد. ساعت 1 هم ساعت کاری تموم شده دیگه خانم ، فردا زنگ بزنین ... در این یک سال حداقل 6-7 بار از ما خواسته اند نماینده بفرستیم آنجا ... مثلا ساعت 12 روز شنبه زنگ میزنند که نماینده تان راس ساعت 10 صبح یکشنبه اینجا باشد ...
با هزار بدبختی و فلاکت وقت دو سه روز وقت میگیریم و بلیط هواپیما جور میکنیم و با کلی هزینه نماینده می فرستیم آنجا ... یک نامه میدهند دستش که ببر این اتاق ، بعد بیار اون اتاق، بعد ببر حسابداری ... بعد آخرش ببر اون اتاق... همین ... یعنی یک کار روتین اداری را نماینده ما باید برود انجام دهد ...

نکنید این کارها رو تو رو خدا ... بیخود نیست پشت سرتون میگن ال و بل وجیمبل و ...